ทันใดนั้น มันสะท้านขึ้นด้วยความหนาวเหน็บสายหนึ่ง
นี่…อากาศคล้ายเริ่มเย็นยะเยือกอยู่บ้าง
ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยนี้ทำเอามันงงงันไปชั่ววูบ อึดใจใหญ่ค่อยได้สติซึ่งความจริงมันบาดเจ็บสาหัส สังขารปิศาจอยู่ในช่วงอ่อนแอถึงที่สุด
มันอดกวาดตามองไปด้านหลังไม่ได้ ดวงตาพลันเบิกกว้างขึ้น
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด หิมะกลับเริ่มตกลงมาจริง ๆ เกล็ดหิมะสีเทาแปลกประหลาดโปรยปรายพร่างฟ้า โลกหล้ากลายเป็นสีเทาอย่างสมบูรณ์
นี่มัน… …
มันแบมือยื่นไปข้างหน้า เกล็ดหิมะสีเทาตกลงบนฝ่ามือ ความรู้สึกเย็นเยียบเสียดกระดูกแล่นเข้าสู่ร่างจนมันสะท้านขึ้นเบา ๆ เกล็ดหิมะสีเทาหลอมละลายอย่างรวดเร็วบนฝ่ามือของมัน พลังหยินบริสุทธิ์สายหนึ่งกระจายไปในอากาศ
พลังหยิน!
สายตาหวาดหวั่นพนั่นพรึงของไคว่อานพลันหันไปจับจ้องเงาร่างที่กลางเวหา เงาร่างโดดเดี่ยวทระนงที่จมอยู่ใน ‘โลก’ ของตนอย่างสมบูรณ์
คนผู้นี้… …คนผู้นี้ถึงกับสามารถเปลี่ยนพลังหยินกลายเป็นเกล็ดหิมะที่มีตัวตน!
ไคว่อานพยายามสงบใจลงอย่างรวดเร็ว ความงุนงงสงสัยยิ่งทวีขึ้นเพ่งมองหิมะภายในรัศมีห้าสิบลี้โดยไม่ละสายตา แผ่นฟ้าผืนปฐพีอันไพศาลปกคลุมด้วยเกล็ดหิมะสีเทาชิ้นใหญ่ที่ค่อย ๆ พร่างพรมลงมา
เกล็ดหิมะเหล่านี้… …ที่แท้ใช้ทำอะไร?
ขณะที่คนทั้งสามกำลังประหลาดใจกับพฤติการณ์อันพิสดารของจั่วม่อ ไม่มีผู้ใดทันได้ฉุกใจคิดว่าอากุ่ยหายตัวไป
อากุ่ยเวลานี้ยืนตระหง่านอยู่เหนือปากทางลงสู่หลุมลึกที่
