ม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก่อน”
“เช่นนั้นมันก็เป็นศัตรูของท่านกระมัง?” เทพปิศาจหนุ่มเอ่ยถามจากนั้นสั่นศีรษะปฏิเสธความคิดของตนเอง “ดูไม่คล้ายว่าจะเป็นเช่นนั้นเลย!”
“ฮ่า ไม่ต้องคาดเดาแล้ว เจ้าไม่มีวันเดาถูก” ชายชราลึกลับกล่าวอย่างไม่เห็นสำคัญ
“ไม้กำยานหอมตกสะเก็ดไม่ใช่ของธรรมดาสามัญ แม้ว่าข้าไม่คาดหวังให้ท่านส่งคืนให้แก่ข้า แต่ผู้อาวุโส เกรงว่าท่านต้องมีคำอธิบายให้แก่ข้าบ้าง มิเช่นนั้นข้าคงต้องเสื่อมเสียหน้ามากแล้ว” เทพปิศาจหนุ่มแบสองมือทำท่าจนปัญญา
ตาเฒ่าประหลาดยิ้มกว้างพลางกล่าว “เราผู้เฒ่าผิดคำพูดที่ใดเล่า ข้าบอกแล้วว่ามันสามารถหลอมสร้างยุทธภัณฑ์เทพ แม้ว่า ‘อาภรณ์ทูต
?”
? แต่ละคนต่างหยั่งทราบฝีมือของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี อาศัยเจ้าคนเดียวไม่อาจเอาชัยข้าได้ แต่หากเป็นพวกเจ้าสองคน ข้าย่อมต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน และหากพวกเจ้าสามคนมากันพร้อมหน้า ข้ากระทั่งโอกาสหลบลี้หนีหน้ายังไม่มี”
“นั่นก็ใช่แล้ว ดูท่าว่าข้าได้แต่กล้ากลืนฝืนทนจนกว่าพวกมันจะตามมาสมทบ” เทพปิศาจหนุ่มเอียงคอ กล่าวอย่างไม่เห็นค้าน
“แต่ลงไม้ลงมือยังคงต้องลงไม้ลงมืออยู่” ตาเฒ่ากล่าวพลางหัวร่อฮี่ฮี่
“ต้องการให้ข้าช่วยท่านถ่วงเวลากระมัง แม้ว่าข้าคร้านจะลงมือเหลือเกิน แต่ยังจะทำอย่างไรได้อีกเล่า? สิ่งที่ข้าหยิบฉวยมาไม่ได้ เจ้าพวกลูกเต่าที่ด้านหลังถึงกับคิดแย่งชิงด้วย ข้าไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง” เทพปิศาจหนุ่มทำหน้าเจ็บปวดใจ
“ใช่แล้ว ใช
