สวรรค์’ เมื่อชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้า ชั้นเมฆหนาทั่วรัศมีหลายร้อยลี้พลันถาโถมดุจหิมะถล่มทลาย ไหลบ่ามารวมตัวกันกลางเวหาเหนือศีรษะของเหลยอี้ เพียงชั่วพริบตาเดียว เบื้องบนก็เต็มไปด้วยเมฆดำหนาแน่น ยืดขยายออกไปไกลราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ท้องฟ้ากลับกลายเป็นมืดทะมึนดุจยามวิกาล
เปรี๊ยะเปรี้ยง!
ทันใดนั้นท้องฟ้าสว่างวาบ สายฟ้าลำหนึ่งลุกโชนบิดเป็นเกลียว ฟาดใส่กระบี่กิ่งก้านอัสนีสวรรค์อย่างแม่นยำ กระบี่วิเศษพลันสาดประกายเจิดจ้า
ทว่านี่ยังเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น เห็นอัสนีบาตเส้นแล้วเส้นเล่าฟาดกระหน่าใส่กระบี่กิ่งก้านอัสนีสวรรค์อย่างไม่หยุดยั้ง กระบี่บินยิ่งมายิ่งสว่าง
เจิดจ้า แทบแข่งรัศมีกับดวงอาทิตย์เบื้องบน สายฟ้าปริมาณมหาศาลจนน่าตระหนกพลุ่งพล่านอยู่รอบตัวกระบี่ ราวกับว่าสายฟ้าทั้งหมดที่อยู่ในชั้นเมฆภายในรัศมีหลายร้อยลี้ล้วนมารวมกันอยู่รอบกระบี่บิน
กระบี่กิ่งก้านอัสนีสวรรค์แหวกว่ายอยู่ภายในกลุ่มสายฟ้าหนาแน่นดุจดั่งมีชีวิต!
ทั่วทั้งเมืองถูกความเปลี่ยนแปลงอันรุนแรงนี้ก่อกวนจนเดือดพล่านในบัดดล
“หยุดมือ!” ปิศาจชาวเมืองผู้หนึ่งตวาดอย่างเดือดดาล “เจ้าเสียสติไปแล้วรึ!”
“ระวังด้วย พวกมันเป็นซิวเจ่อ!”
เหลยอี้ไม่แยแสสนใจพวกมัน มุมปากจุดรอยยิ้มเยาะหยันอย่างเย็นชา ดวงตาที่ทอประกายด้วยสายฟ้าทอแววเย็นยะเยือก
ปิศาจบางตนพยายามเข้าใกล้ แต่แล้วสายฟ้าหลายสิบสายกระหน่าฟาดออกมาจากกลุ่มพลังสายฟ้าอันหนาแน่น กระทบถูกร่างปิศา
