ุมมืดลอบฝืนยิ้มขื่น มันอุทิศตนให้แก่กระบี่ คำสัตย์สาบานแห่งกระบี่สลักลึกอยู่ในใจมัน ขอเพียงมันพบเห็นเซียนกระบี่คุนหลุน คำสาบานแห่งกระบี่จะปรากฏขึ้นในใจมัน จิตสังหารของมันจะหลั่งล้นออกมาโดยที่มันเองก็ไม่ทันรู้ตัว
เช่นนี้ก็ดี แต่ในเมื่ออีกฝ่ายพบเห็นมันแล้ว มันจะได้ไม่ต้องหลบซ่อนอีก มันถือกระบี่สีโลหิตเดินออกจากมุมมืดอย่างทระนงองอาจ
“เหวยเสิ้ง!”
จิ้นหยานร้องอุทานดังลั่น สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง หัวซานพอฟังต้องหน้าเผือดขาวลงไปอีก ในรายชื่อศัตรูตัวฉกาจของคุนหลุน เหวยเสิ้งจัดอยู่อันดับต้น ๆ นามของมันเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่ศิษย์รุ่นหลังของคุนหลุน เนื่องเพราะศิษย์พี่ใหญ่นับถือเลื่อมใสมัน ศิษย์จำนวนมากไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้
สำนักกระบี่สุญตา?
นั่นเป็นตัวอะไรกัน? พวกมันไม่เคยได้ยินมาก่อน!
แต่ไม่ว่าจะเป็นหวาดระแวงหรือเห็นเป็นเป้าหมายให้ประชันขันแข่งนามของเหวยเสิ้งก็ประทับแน่นอยู่ในใจของเหล่าศิษย์รุ่นหลังแห่งคุนหลุน
เหลยอี้หรี่ตาคมกริบ เอ่ยเสียงเนิบช้า “ที่แท้เจ้าก็คือเหวยเสิ้ง?”
ผู้อาวุโสแห่งคุนหลุนผู้นี้สีหน้าเย็นเยียบ ประหนึ่งกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่งก็มิปาน เพียงเอ่ยอย่างเฉื่อยชา “วันนี้เมื่อพบเจ้า ย่อมต้องเป็นวันตายของเจ้าแล้ว”
เหวยเสิ้งพอฟัง กระบี่โลหิตประหารเทพในมือยกขึ้นจ่อใส่ฝ่ายตรงข้ามแต่ไกล แสยะยิ้มแยกเขี้ยว กล่าวตอบโต้ด้วยเสียงดังฟังชัด “ฉันใดฉันใด! พวกเจ้าไสหัวเข้ามาพร้อมกันเถ
