ตาเยือกเย็นดุจคมมีดชายแขนเสื้อยาวระพื้น คล้ายบ่งบอกว่านางตระเตรียมจู่โจมสังหารได้ทุกขณะจิต
เห็นตาเฒ่าโสโครกนี้จู่ ๆ ปรากตัวขึ้นดุจเงาภูตผี จั่วม่อให้ประหลาดใจยิ่ง เหล่าองครักษ์ด้านหนึ่งเฝ้าคุ้มกันอย่างแน่นหนา แต่ตาเฒ่าผู้นี้กลับลอยนวลเข้ามาโดยไม่มีผู้ใดพบเห็น
ทว่าสิ่งที่ชวนฉงนสงสัยมากที่สุด กลับเป็นประกายตาของตาเฒ่าที่จับจ้องมองดูแต่อากุ่ย สายตาของมันซับซ้อนสับสน ผสมปนเปไปด้วย
?”
?”
?” จั่วม่อหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย รีบคว้าข้อมืออากุ่ยขึ้นมาทันที
สายโซ่สีหน้าเหล่านั้นกลายเป็นหนาหนักขึ้นกว่าเดิม ในดวงวิญญาณของอากุ่ยคล้ายมีบางสิ่งบางอย่างเพิ่งจะก่อตัวขึ้น
?” จั่วม่อน้าเสียงเปลี่ยน มันไม่ว่าพยายามเท่าใด กลับไม่อาจมองเห็นสิ่งที่ก่อตัวขึ้นในดวงวิญญาณของอากุ่ยได้เลย ต้องหวั่นใจอยู่บ้าง กับพลังเทพมิดับสูญ มันไม่มีหนทางทำสิ่งใดได้เลย สิ่งที่มันหวาดกลัวที่สุดคือเกรงว่าจะเกิดปัญหาแทรกซ้อนขึ้น
และก็เป็นไปตามที่มันหวั่นใจ สิ่งที่มันหวาดกลัวที่สุดกลับกลายเป็นจริงแล้ว
“ทัณฑ์เทวะมิดับสูญปกติแล้วไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก” ตาเฒ่าประหลาดกล่าวราวรำพึงกับตัวเอง “นอกเสียจากว่า… …”
“นอกเสียจากว่าอันใดจั่วม่อกระชากเสียงถามโดยไม่รู้ตัว
“นอกเสียจากว่านางจะก่อเกิดตราเทวะมิดับสูญขึ้นมา” ตาเฒ่าพลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาวาวจ้า “มิผิด สมควรเป็นตราเทวะมิดับสูญ!”
เห็นจั่วม่อใบหน้ามีแต่ความว่างเปล่าดั่งคนไม่รู้ความ ชายชร
