งฉินหมิง จอมปิศาจด่านไสว้ผู้หนึ่ง ยังไม่อาจมองเห็นขอบเขตพลังฝีมือของผู้อื่น นี่นับว่าตึงมืออยู่บ้าง
เซียวอวิ๋นไห่ไม่รวบรัดธรรมดา!
ทันใดนั้นจงเวิ่นเทียนหลับตาลง นิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะลืมตากล่าวอย่างกะทันหัน “แม่น้านรกใต้พิภพ!”
อีกสองคนพอฟัง ต้องหันไปมองแม่น้านรกใต้พิภพอย่างลืมตัว ทั้งคู่ดวงตาทอประกายประหลาดพิกล เห็นแม่น้านรกใต้พิภพซึ่งปกติแล้วกว้างใหญ่บริบูรณ์ บัดนี้ระดับน้าลดต่าลงไปมาก จนแทบจะมองเห็นส่วนพื้นที่ก้นแม่น้า!
“นี่ … นี่มัน… …” ทังเฉินหลุดปากโดยไม่รู้สึกตัว เมืองปู้โจวเป็นดินแดนของมัน ย่อมต้องสนิทสนมคุ้นเคยกับแม่น้านรกใต้พิภพเป็นที่สุดน้าในแม่น้ามักจะเปี่ยมล้นสมบูรณ์ตลอดกาล ไม่เคยมีครั้งใดที่ระดับน้าจะลดต่าลงอย่างน่าใจหายถึงเพียงนี้
“ศาสตรามารปฐพี!” ทังเฉินคล้ายฉุกคิดถึงเรื่องราวบางประการ ม่านตาหดแคบลงทันควัน โพล่งออกมาอย่างตื่นตระหนก
ฉินหมิงและจงเวิ่นเทียนร่างสะท้านขึ้นคราหนึ่ง บนใบหน้าทอแววเหลือเชื่อ
… …
… …
“เซียวอวิ๋นไห่อันร้ายกาจ! แรงสั่นสะเทือนอันน่าประหวั่นพรั่นพรึงนัก!” ฟงซิ่นจื่อยืนอยู่บนยอดหินที่ชะโงกออกมาจากผนังถ้า ก้มลงมองภาพเบื้องล่าง สีหน้าแปรเปลี่ยนกลับกลายไม่หยุดยั้ง
จีลี่อวี่ชมดูภาพเบื้องหน้า ต้องอัศจรรย์ใจอย่างบอกไม่ถูก นางเมื่อรั้งอยู่ข้างกายฟงซิ่นจื่อ ย่อมมีโอกาสได้ชมดูการเปลี่ยนแปลงอันน่าตระหนกของแม่น้านรกใต้พิภพตั้งแต่แรก แม่น้านรกใต้พิภพที่กว้างใ
