”
“ใช่ใช่! ไหนเล่าศาสตรามารปฐพี ช่างคุยโวโอ้อวดนัก! มันหลอกพวกเรามาเบียดเสียดอยู่ในที่แห่งนี้ แต่ไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด!”
“อา รออีกสักหน่อยเถอะ ศาสตรามารปฐพีไหนเลยจะหลอมสร้างได้ง่ายดายปานนั้น?”
“พวกเราได้แต่รอเท่านัน… …”
ทันใดนั้น พวกมันค่อยพบว่าเสียงจ้อกแจ้กจอแจรอบข้างจู่ ๆ ก็เงียบลง ทั้งคู่หุบปากลงทันควัน เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ จากนั้นตะลึงงัน
เห็นบนท้องฟ้า กองทัพพาหนะปิศาจขบวนมหึมาปรากฏขึ้นในครรลองสายตาของทุกผู้คน
ผู้ที่นั่งอยู่บนหลังพาหนะปิศาจล้วนมีสีหน้าเหน็ดเหนื่อยและเปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นละออง พวกมันเห็นได้ชัดว่าตรากตรำเดินทางไกลมาระยะหนึ่ง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาผู้คนมากที่สุด กลับเป็นหีบขนาดใหญ่โตมหึมาบนหลังพาหนะปิศาจเหล่านั้น แต่ละหีบไม่ว่าด้านกว้าง ด้านยาวหรือด้านลึกล้วนใหญ่โตกว่าหนึ่งจั้ง
ผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองปู้โจวเป็นเวลานาน พลันล่วงรู้ที่มาของพาหนะปิศาจเหล่านี้ในบัดดล
“เป็นศาลาสมบัติหายาก!”
“สวรรค์! ที่แท้เป็นศาลาสมบัติหายาก!”
เสียงอุทานดังอื้ออึง ผู้คนอ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
กองกำลังนี้ประกอบด้วยพาหนะปิศาจมากกว่าห้าร้อยตัว และองครักษ์คุ้มกันร่วมสามร้อยคน แต่ละคนสวมใส่ชุดคลุมสำหรับเดินทางไกล แต่กลิ่นอายสภาวะผนึกรวมรั้งอยู่ภายใน ทว่าการกวาดตามองอย่างเฉื่อยชาของพวกมันยังสร้างแรงกดดันอย่างใหญ่หลวงแก่ผู้คน
ยอดฝีมือ!
ขบวนยอดฝีมือกว่าสามร้อยคน!
ซี๊ด ผู้คนพาก
