อกไปข้างนอก เหล่าตัวบัดซบที่อยู่นอกเมืองน่าสงสัยยิ่งเกรงว่าพวกมันต้องมีจุดมุ่งหมายอื่นอีก เราต้องรับมืออย่างระมัดระวัง”
ซือกงจื้อกล่าวอย่างนอบน้อม “ท่านอาไม่ต้องห่วง ผู้หลานทราบว่าสิ่งใดสำคัญ อีกสองสามวันท่านอาจงกับท่านอาฉินจะเดินทางมาถึงรวมทั้งสองร้อยยอดฝีมือด่านเจียงในสังกัดพวกมันด้วย คนเหล่านั้นล้วนเป็นองครักษ์ที่ติดตามฟู่ไสว้7มานานปี”
ฟู่ไสว้ – บิดาผู้เป็นแม่ทัพ ในที่นี้หมายถึงบิดาผู้เป็นจอมปิศาจด่านไสว้
ทังเฉินพอฟังต้องคึกคักขึ้นอักโข “พวกมันมาได้จังหวะเหมาะนัก!เช่นนั้นก็ปล่อยให้ตัวบัดซบเหล่านี้สบายอกสบายใจอีกสองสามวันเถอะ”
สองอาหลานสบตาแล้วแย้มยิ้มให้แก่กัน เค้าวิตกกังวลบนใบหน้าเลือนหายไปสิ้น
สถานการณ์ในเมืองปู้โจวยิ่งมายิ่งแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ ข่าวลือยังคงแพร่สะพัดต่อไป แต่ซือกงจื้อผู้เป็นเป้าหมายของข่าวลือกลับไม่เคยเผยตัวออกมา ไม่มีฝ่ายใดแสดงความเห็นต่อเรื่องนี้ ข่าวลือคล้ายค่อย ๆซาไปเอง ผู้คนเริ่มหันไปสนใจบ่อน้าศาสตรามารชั้นสวรรค์ที่แม่น้านรกใต้พิภพมากกว่า
ดวงตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปยังบ่อน้าศาสตรามารชั้นสวรรค์ ที่ผ่านมาผู้ที่จะมายังแม่น้านรกใต้พิภพมีเพียงบรรดาอาจารย์ศาสตรามารเท่านั้นแต่บัดนี้ทุกแห่งหนมีแต่ชาวบ้านร้านตลาดเผ่าปิศาจ พวกมันคอยชะเง้อมองบ่อน้าศาสตรามารชั้นสวรรค์เป็นครั้งคราว จากนั้นหันมาซุบซิบสนทนากันอย่างสบายอารมณ์
“ไฉนไม่มีเสียงอันใดบ้างเลย ช่างน่าเบื่อโดยแท้
