่าสง่างามหรอกหรือ?
จั่วม่อหลงลืมตัวอย่างสิ้นเชิง มุ่งมั่นต่อราคาอย่างเอาเป็นเอาตาย ในใจปลอดโปร่งสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
แต่แล้วในไม่ช้ามันก็ค่อย ๆ ค้นพบว่าสถานการณ์ไม่ถูกต้อง
“สิบม๋อเป้ย! ขายหรือไม่?”
“ขาย ขาย ขาย!”
จั่วม่อเหม่อมองเจ้าของร้านอย่างงุนงง เจ้าของร้านผู้นั้นสีหน้าตื่นเต้นลิงโลดราวกับว่าปรารถนาจะขายออกไปในบัดดล นี่ไม่ถูกต้องแล้ว สิบม๋อเป้ยเห็นได้ชัดว่าต่ากว่าราคาทุนอย่างแน่นนอน มันเพียงกดราคานำทางเป็นด่านแรกสำหรับการต่อรอง นึกไม่ถึงว่าเจ้าของร้านจะตกลงทันควัน มีบางอย่างแปลก ๆ แล้ว!
หรือว่าสินค้านี้มีปัญหา?
จั่วม่อพลิกสินค้ากลับไปกลับมาเป็นร้อยตลบ กลับยิ่งงุนงงมากกว่าเดิม ไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย!
มันระงับความสับสนงุนงง หยิบวัตถุดิบนั้นสองร้อยชิ้น จากนั้นสายตามองไปยังวัตถุดิบชนิดอื่น “เจ็ดม๋อเป้ย ขายหรือไม่?”
“ขาย ขาย ขาย!” เจ้าของร้านพยักหน้าระรัว
จั่วม่อหันขวับ อดด่าทอไม่ได้ “เจ้าทำการค้าเยี่ยงนี้ได้อย่างไร?เจ็ดม๋อเป้ยยังขาย? เจ้าเสียสติไปแล้วรึ! เจ้าสิ่งนี้ต้นทุนไม่ต่ากว่าสิบม๋อเป้ยสมองเจ้าใช่มีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่?”
เจ้าของร้านผงกศีรษะรับด้วยรอยยิ้มโง่งม
จั่วม่ออึ้งงัน เจ้าคนผู้นี้…หรือว่าปัญญาอ่อนจริง ๆ? มันเงยหน้าขึ้นมอง ความตื่นเต้นเร้าใจพลันลดถอยลงอย่างรวดเร็ว มันค้นพบความแปลกประหลาดจากสภาพโดยรอบทันที สุ้มเสียงเอะอะอึกทึกในตลาดเงียบหายไปอย่างสิ้นเชิง
นี่มันอะไรกัน… …
จั
