่วม่อรีบกวาดตามองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นสายตาของผู้คนจ้องมองมายังมันเป็นตาเดียว พลันเข้าใจทันที แค่กแค่กแค่ก มันกระแอมไอแล้วรีบเชิดหน้ายืดอก วางท่าโอ่อ่าผ่าเผย ชี้มือไปยังสิ่งที่ซื้อมาเมื่อครู่ กล่าวต่อองครักษ์ว่า “อ้อ นำของเหล่านั้นมาด้วย”
“ทราบแล้ว!” หัวหน้าองครักษ์หน้าร้อนฉ่า คราครั้งนี้อับอายขายหน้ามากแล้ว! มันเงยหน้าขึ้นลอบมองปรมาจารย์ เห็นท่านปรมาจารย์สีหน้าสงบราบคาบราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น สมแล้วที่เป็นชนชั้นปรมาจารย์ …หนังหน้าหนากว่าคนทั่วไปมาก!
ทันใดนั้นเอง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวตรงเข้ามาด้วยสีหน้าลิงโลดยินดี “คารวะท่านปรมาจารย์! ยินดีต้อนรับท่านผู้สูงส่ง! ท่านปรมาจารย์มาเยือนสถานที่ต่าต้อยนี้นับเป็นเกียรติของพวกเรา!”
“ทุกท่านสบาย ทุกท่านสบาย!” จั่วม่อแย้มยิ้ม
“ท่านปรมาจารย์โปรดมอบรายการสิ่งของให้แก่พวกเราเถิด พวกเราแม้ไม่ค่อยมีสิ่งที่ดี แต่วัตถุดิบระดับต่าของพวกเรานั้นมีคุณภาพไม่เลวเลยทีเดียว!” ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างนอบน้อม
จั่วม่อมาเพราะต้องการใช้วัตถุดิบระดับต่าเหล่านี้ ดังนั้นตระเตรียมรายการสิ่งของมาล่วงหน้า แต่นึกไม่ถึงว่าจะต้องนำออกมาใช้ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แม้ว่าจะไม่สามารถลิ้มรสความสุขสมจากการต่อราคาได้อีก แต่พอดีช่วยให้มันไม่ต้องเปลืองแรง จั่วม่อส่งใบรายการสิ่งของให้แก่ชายวัยกลางคนผู้นั้น
ชายวัยกลางคนนั้นคล้ายจะมีอิทธิพลในที่แห่งนี้ มันส่งใบรายการให้แก่บ่าวรับใช
