้ที่ด้านหลัง บ่าวรับใช้นั้นรีบออกไปรวบรวมวัตถุดิบในรายการโดยไม่รีรอ
“ท่านปรมาจารย์ต้องการลูกมือหรือไม่ขอรับ?” ชายวัยกลางคนซักถาม
หัวหน้าองครักษ์ตวาดอย่างไม่พอใจ “คิดเป็นลูกมือของท่านปรมาจารย์หรือ พวกเจ้ามีคุณสมบัติใด? เฮอะ!”
เหล่าอาจารย์ศาสตรามารโดยรอบพากันเงียบกริบ วาจาของหัวหน้าองครักษ์ตระกูลทังแม้ฟังระคายหูไปบ้าง แต่เป็นความจริงที่ไม่อาจโต้แย้งอาจารย์ศาสตรามารในสถานที่เช่นนี้ไหนเลยจะมีฝีมือสูงส่งอันใด
ที่คิดไม่ถึงคือจั่วม่อกลับหวั่นไหวใจ “หากพวกมันมีพรสวรรค์ อาจสามารถร่าเรียนจากข้าได้”
วาจาของมันแม้อวดโอ่ถือดี แต่เห็นได้ชัดว่าส่งผลกระทบอย่างรุนแรง
อาจารย์ศาสตรามารทั่วบริเวณกลายเป็นตื่นเต้นยินดีจนออกนอกหน้า หลายต่อหลายคนมีสีหน้ามุ่งมาดปรารถนา กระทั่งชายกลางคนผู้นั้นยังตื่นเต้นยินดีอยู่บ้าง แต่มันมีประสบการณ์โชกโชน ยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้ “เช่นนั้นทำอย่างไรจึงจะตัดสินได้ว่ามีพรสวรรค์ดังเช่นที่ท่านปรมาจารย์เอ่ยถึง?”
หลังจากขบคิดเล็กน้อย จั่วม่อกล่าวว่า “ใช้ศาสตรามาร ระดับใดไม่สำคัญ แต่นำมาให้ข้าชมดูก็พอ”
หัวหน้าองครักษ์ตระกูลทังดวงตาทอประกายเหยียดหยาม แต่ในยามนี้มันไม่เอ่ยอันใดออกมา ไม่เช่นนั้นพฤติการณ์ของมันจะเท่ากับไม่ไว้หน้าท่านปรมาจารย์ เหล่าอาจารย์ศาสตรามารที่นี่ไหนเลยจะยังมีคนดีมีฝีมือหลงเหลือ เนื่องเพราะอาจารย์ศาสตรามารในเมืองปู้โจวที่มีพรสวรรค์แทบทั้งหมดล้วนเป็นส่ว
