นหนึ่งของตระกูลทังแต่แรก
คางคกคิดรับประทานเนื้อหงส์หรือ?
เพ้อฝันเกินไปแล้ว!
แต่มันขบคิดไม่เข้าใจ ท่านปรจารย์ถึงกับเห็นพ้องด้วยกับเรื่องน่าเบื่อที่ไร้คุณค่าความหมายเช่นนี้ด้วยหรือ?
ในตระกูลทังมีอาจารย์ศาสตรามารนับไม่ถ้วนที่ปรารถนาจะเป็นลูกมือของท่านปรมาจารย์ ปรมาจารย์หนุ่มผู้นี้แม้ชอบโอ้อวดเกินจริง แต่ยังคงเป็นปรมาจารย์ที่มีฝีมือแท้จริง!
ในศีรษะของปรมาจารย์ขบคิดสิ่งใด มันไม่อาจเข้าใจได้
ศาสตรามารถูกนำมาวางอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็กองพะเนินอยู่เบื้องหน้าจั่วม่อ หัวหน้าองครักษ์เหลือบมองแวบหนึ่ง จากนั้นแค่นเสียงอย่างเย็นชา กระทั่งศาสตรามารด่านเจี้ยวสักเล่มยังไม่มี
จั่วม่อไม่สนใจเสียงแค่นเย้ยหยันของหัวหน้าองครักษ์ สายตาของมันกวาดมองผ่านเหล่าศาสตรามารอย่างจริงจัง
ทันใดนั้นสายตาของมันหยุดลงที่ศาสตรามารมีดสั้นเล่มหนึ่ง
มันกวาดมองปราดทั่วมีดสั้นเล่มนั้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นเงยหน้าขึ้นถาม “ผู้ใดหลอมสร้างศาสตรามารเล่มนี้?”
เด็กหนุ่มที่มีผิวพรรณซีดเซียวอยู่บ้างก้าวออกมาจากกลุ่มคนอย่างขลาดอาย มันใบหน้าแดงก่า ตื่นเต้นยินดีสุดระงับ “เรียนท่านปรมาจารย์เป็นผู้น้อยเอง!”
จั่วม่อสอบถามมันสองสามประโยค เด็กหนุ่มตอบคำถามอย่างคล่องแคล่วจัดเจน จั่วม่อยืนยันได้แน่นอนแล้วว่าเด็กหนุ่มผิวซีดผู้นี้เป็นผู้หลอมสร้างมีดสั้นเล่มนี้จริง
จั่วม่อพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “นับแต่วันนี้ เจ้าเป็นลูกมือของข้า”
โอ!
ผู้คนโดยรอบร้องอุ
