ทานอย่างตื่นตะลึง เด็กหนุ่มสีหน้าทอแววเหลือเชื่อ จากนั้นเปลี่ยนเป็นลิงโลดยินดี ชายวัยกลางคนเองก็ตื่นเต้นสุดขีด แทบโถมเข้าไปกอดรัดเด็กหนุ่มให้สาแก่ใจ จากนั้นมันกล่าวอย่างเคร่งขรึม “หยาไจ่ (เจ้าต้นอ่อน) เจ้าต้องตั้งใจร่าเรียนจากท่านปรมาจารย์ให้ดี!”
บรรดาสหายของเด็กหนุ่มโถมเข้าแสดงความยินดี ทุกผู้คนล้วนทราบว่าโอกาสนี้อาจเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของหยาไจ่ไปตลอดกาล
หัวหน้าองครักษ์มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก มันนึกไม่ถึงว่าปรมาจารย์เซียวจะคัดเลือกลูกมือผู้หนึ่งจากสถานที่นี้จริง ๆ ในฐานะยอดฝีมือตระกูลทัง มันย่อมวางตระกูลทังไว้เป็นลำดับแรก ตระกูลทังมีอาจารย์ศาสตรามารมากมายที่เฝ้ารอโอกาสนี้ แต่คนนอกกลับสอดแทรกเข้ามาก่อน เรื่องนี้แม้ไม่ใช่ความผิดพลาดของมัน แต่จะอย่างไรไม่อาจหลีกหนีความรับผิดชอบได้
ดังนั้นมันอดกล่าวทัดทานไม่ได้ “ท่านปรมาจารย์ นี่เกรงว่าจะไม่เหมาะ… …”
จั่วม่อสีหน้ายะเยียบเย็นชา “ข้าทำอะไรต้องรายงานเจ้าด้วยรึ?”
ได้ยินประโยคนี้ หัวหน้าองครักษ์หัวใจแทบกระดอนออกจากอก รีบกล่าวว่า “ท่านปรมาจารย์ล้อเล่นแล้ว ผู้น้อยมิบังอาจ แต่ปรมาจารย์มีศักดิ์ฐานะสูงส่ง ความปลอดภัยของท่านควรมาเป็นอันดับแรก คนผู้นี้ไม่ทราบเป็นใครมาจากไหน… …”
หยาไจ่หน้าเผือดสี ผิวพรรณที่ซีดเซียวอยู่แล้วยิ่งดูซีดลงไปอีก
จั่วม่อตวาดขัดคำหัวหน้าองครักษ์กลางประโยค “ข้าย่อมมีธรรมเนียมปฏิบัติของข้าเอง!”
หัวหน้าองครักษกัดฟันแน่น ยังคงยืนกรา
