น สุ้มเสียงของมันแม้ไม่ดังกังวาน แต่ได้ยินถนัดชัดเจนทั่วทั้งตำหนัก
ทังเฉินดวงตาทอแววขุ่นเคืองวูบ ศาลาสมบัติหายากถึงกับฉวยโอกาสกล่าววาจาตัดหน้ามัน ทำให้มันเดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง มันยังล่วงรู้ว่านี่คือการตอบโต้ของเซียวอวิ๋นไห่เนื่องจากถูกบีบบังคับมายังตระกูลทัง
ปรมาจารย์ ชนชั้นปรมาจารย์มักเจ้าอารมณ์และยากจะเอาใจ ถือเป็นเรื่องธรรมดา
บนใบหน้ามันยังประดับด้วยรอยยิ้มดุจเดิม “ท่านปรมาจารย์ โปรดกล่าวมาเถิด ตระกูลทังเราแม้ไม่ใช่ตระกูลสูงศักดิ์ แต่เรื่องที่เรากระทำไม่ได้ เกรงว่าจะมีเพียงไม่กี่เรื่องเท่านั้น”
ถ้อยคำเหล่านี้แม้กล่าวอย่างเฉื่อยชา แต่แสดงชัดถึงอำนาจบารมีผู้อื่นเดิมทีคิดกล่าวสักคำสองคำ พอฟังถึงกับหุบปากสนิทแทบไม่ทัน
ทั่วบริเวณเงียบกริบลงอย่างผิดธรรมชาติ
ทว่าจั่วม่อไม่สะทกสะท้าน เพียงกราดมองรอบด้านอย่างเคร่งขรึม“ผู้น้องต้องการสิ่งที่เรียกว่าหญ้าไหมย้อนเงาคืนวิญญาณ หนึ่งต้นสามารถแลกเปลี่ยนกับศาสตรามารปฐพีหนึ่งเล่ม”
วา!
ฝูงชนเดือดพล่านขึ้นทันที!
บางคนอดใจไม่ไหว ร้องถามอย่างกังขา “ปรมาจารย์ ท่านใช่ยึดถือเป็นจริงเป็นจังหรือไม่?”
จั่วม่อตอบอย่างไม่ลังเล “ย่อมแน่นอน!”
“หรือว่าท่านคิดใช้หอกอสรพิษฟ้าสิบแปลงมาทำการแลกเปลี่ยน?”อีกคนอดรนทนไม่ได้ ร้องถามเสียงดัง “นั่นมิใช่ว่าขายให้แก่ศาลาสมบัติหายากไปแล้วรึ?”
พ่อบ้านปิศาจวัยกลางคนยังมีสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน มันคาดการณ์ไว้แล้วว่าเซียวอวิ๋นไห่เม
