ตอนนี้ มันจะไม่ขมวดคิ้วนิ่วหน้าแม้แต่น้อย
“โอ้ โอ้ โอ้ ข้าน้อยสมควรตาย! ข้าวู่วามเสียมารยาทไปแล้ว สวรรค์อภัยให้ไม่ได้! โปรดให้อภัยต่อความหุนหันหยาบคายของข้าด้วย ข้าฮวาหรูไห่แห่งตระกูลฮวาอ่าวใต้ เพียงสถานที่เล็ก ๆ สถานที่เล็ก ๆ เท่านั้น!”
ฮวาหรูไห่กล่าวถ่อมตนพลางโปรยยิ้มมีเสน่ห์ เสียงสูดลมหายใจอย่างตกตะลึงดังขึ้นรอบด้าน ในที่นี้ยังจะมีผู้ใดไม่รู้จักตระกูลฮวา ตระกูลฮวาแห่งอ่าวใต้เป็นขุมกำลังที่ทัดเทียมกับตระกูลทังแห่งเมืองปู้โจว
“ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบ ฮวาหรูไห่เซียนเซิง! ข้าจีลี่อวี่แห่งเผ่าอสูร!” จีลี่อวี่แย้มยิ้มปานบุปผาสะพรั่ง ดึงดูดสายตาบุรุษทุกรูปทุกนาม
“ยินดี ยินดี น่ายินดีจริง ๆ!” ฮวาหรูไห่ตื่นเต้นเสียจนกล่าววาจาจับต้นชนปลายไม่ถูก
“ฮวาหรูไห่เซียนเซิงก็มาเพื่อท่านปรมาจารย์เช่นกันหรือ?” จีลี่อวี่ถามด้วยท่าทีสนอกสนใจ
ฮวาหรูไห่พยักหน้าระรัว “ใช่ ใช่แล้ว ข้าบังเอิญอยู่ในบริเวณบ่อน้าศาสตรามารในตอนที่ปรมาจารย์หลอมสร้างศาสตรามารปฐพีสำเร็จพอดีนิมิตแห่งฟ้าดินเมื่อยามที่หอกอสรพิษฟ้าสิบแปลงถือกำเนิด ข้าได้ชมดูด้วยสายตาตนเองตั้งแต่ต้นจนจบ”
“หอกอสรพิษฟ้าสิบแปลง?”
“มิผิด นั่นเป็นยอดศาสตรามารอันเลิศล้าเล่มหนึ่ง สามารถแปลงเป็นศาสตรามารที่แตกต่างกันสิบชนิด ศาสตรามารปฐพีที่อัศจรรย์พันลึกถึงเพียงนี้ข้าเพิ่งจะเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก น่าเสียดายที่ไปจบลงในมือของพวกศาลาสมบัติหายาก คิดซื้อของจากมือ
