ยสายตาตนเอง
“ช้าก่อน!” เสียงหนึ่งดังขัดขึ้นกลางคัน เป็นคนประหลาดฮวาหรูไห่ผู้นั้นเอง อารมณ์ร้อนใจบนใบหน้ามันเลือนหายไป แทนที่ด้วยความสงบเยือกเย็นชนิดหนึ่ง “ผู้น้อยฮวาหรูไห่แห่งตระกูลฮวาอ่าวใต้ ข้าต้องการขอซื้อศาสตรามารเล่มนี้… …”
ยังไม่ทันที่มันจะได้กล่าวจนครบถ้วนกระบวนความ จั่วม่อคว้ากระดูกงูสันเขาพิสุทธิ์ แล้วยัดหอกอสรพิษฟ้าสิบแปลงใส่มือของพ่อบ้านปิศาจวัยกลางคนอย่างไม่แยแสสนใจ ฮวาหรูไห่ถึงกับสีหน้าแข็งค้าง
เจ้าผู้นี้ใช่สมองผิดปกติหรือไม่? หรือมันไม่เข้าใจว่านี่เป็นโอกาสให้โก่งราคาแล้ว?
ฮวาหรูไห่เลือดสูบฉีดขึ้นหน้าจนร้อนผ่าว ต้องถลึงตามองจั่วม่ออย่างขุ่นเคือง
จั่วม่อไม่แยแสสนใจมัน เมื่อถือครองกระดูกงูสันเขาพิสุทธิ์อยู่ในมือมันชายตามองเขิงเหลียนเอ๋อร์แวบหนึ่ง ส่วนตัวมันคว้ามืออากุ่ย รีบแหวกทางออกไปอย่างรวดเร็ว
พ่อบ้านปิศาจวัยกลางคนยังคงจมอยู่ในความปลาบปลื้นยินดีที่ได้รับศาสตรามารชั้นปฐพี ไม่ทันสังเกตว่าคนทั้งสามกำลังทำอะไร
“อาคันตุกะผู้ทรงเกียรติ ไยต้องรีบร้อนเช่นนี้เล่า ตระกูลทังเราไม่ได้ให้การต้อนรับขับสู้อย่างเหมาะสม ทำให้อาคันตุกะผู้ทรงเกียรติต้องขุ่นเคืองใจแล้ว นี่ถือเป็นความผิดพลาดของเรา ผู้น้อยทังเฉินขอน้อมรับผิดทุกประการ!”
สุ้มเสียงลุ่มลึกสบายหูดังกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกผู้คน ฉากเอะอะอึกทึกพลันเงียบกริบลงในบัดดล ทุกผู้คนล้วนคาดการณ์ไว้แล้วว่าตระกูลทังจะไม่ยอมอยู่นิ่งเฉย
