ม่อออกมาเชือดเจ้าผู้นี้ทิ้งเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราวจากนั้นลอยนวลจากไป ดูท่าทางของทังเฉินแล้วจั่วม่อทราบว่าวันนี้อย่าหมายจะจากไป ฝ่ายตรงข้ามตระเตรียมบังคับให้พวกมันรั้งอยู่ให้จงได้
จั่วม่อความคิดหมุนเร็วรี่ แล้วตกลงใจแสร้งทำเป็นคล้อยตามไปก่อนหลังจากนั้นค่อยมองหาโอกาสเหมาะ ๆ ลอบหลบหนีจากไป
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว มันก็แสร้งทำเป็นอึกอักลังเล แล้วตอบกลับไปว่า“เช่นนั้นคงต้องรบกวนประมุขทังสักหลายวันแล้ว”
ทังเฉินแผยรอยยิ้มพึงพอใจ “ท่านปรมาจารย์ เชิญ!”
ทังเฉินกวาดตามองหอกอสรพิษฟ้าสิบแปลงในมือของพ่อบ้านใหญ่ศาลาสมบัติหายากแวบหนึ่ง แล้วโห่ร้องชมเชยออกมา “ศาสตรามารปฐพีอันประเสริฐ!”
พ่อบ้านปิศาจวัยกลางคนไม่หลบเลี่ยงสายตาแหลมคมของทังเฉิน ยิ้มอย่างเยือกเย็นพลางกล่าว “ศาสตรามารนั้นย่อมประเสริฐ แต่ปรมาจารย์กลับประเสริฐยิ่งกว่า”
ทังเฉินเป็นชนชั้นใด ไหนเลยจะไม่เข้าใจวาจายอกย้อนของอีกฝ่ายแต่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสีย มันแย้มยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ตระกูลทังเราพอดีต้องการศาสตรามารปฐพีเล่มหนึ่ง เชิญระบุราคาเถอะ”
สุ้มเสียงของมันเย็นเยียบ แต่เปล่งรัศมีของผู้ครองอำนาจออกมาอย่างเต็มที่
ทว่าพ่อบ้านปิศาจวัยกลางคนหาได้หวั่นเกรงไม่ เพียงกล่าวด้วยสุ้มเสียงเฉื่อยชาทว่าแฝงไว้ด้วยเหลี่ยมคู “ผู้น้อยไหนเลยกล้ากระทำเกินเลยกว่าอำนาจที่มี ต้าเหรินหากต้องการสอบถามราคา ผู้น้อยจะเรียนบอกต่อเหล่าป่านให้เอง”
“เจ้าประเสริฐยิ่ง”
