จั่วม่อ
บนพื้นผิวของป้ายศิลาสุสานที่ก่อตัวขึ้นใหม่เต็มไปด้วยลวดลายสีเทาละเอียดซับซ้อนจำนวนมาก แต่หากไม่เพ่งมองให้ดี ยากที่จะสังเกตเห็นพวกมันอยู่บ้าง
พอถึงตอนนี้ จั่วม่อคล้ายเริ่มเข้าใจอยู่บ้าง
“ปฏิบัติตามวิถีของเจ้า กระทำการตามประสงค์ของเจ้า เปล่งคำสัตย์สาบานของเจ้า เจ้ายินยอมหรือไม่?”
สุ้มเสียงเก่าแก่โบราณสะท้อนก้องอยู่ในจิตใจของจั่วม่อ ฉากเบื้องหน้านี้ชวนให้หวนรำลึกถึงความทรงจำมากมาย แต่จั่วม่อค้นพบข้อแตกต่างในทันที ฮะ มีบางอย่างไม่ถูกต้อง!
มันจดจำได้ว่าครั้งแรกที่มันพบพานกับผูเยา สมควรเป็นประโยค‘ปฏิบัติตามวิถีแห่งข้า กระทำการตามประสงค์ของข้า สืบทอดสัตย์สาบานแห่งข้า เจ้ายินยอมหรือไม่?’
แต่จั่วม่อมิได้รีรอลังเลนานนัก มันเมื่อตกลงใจเป็นมั่นเหมาะ ในจิตใจมันก็เต็มไปด้วยถ้อยคำของเว่ย พลังเพื่อปกป้อง ย่อมต้องมาพร้อมกับค่าตอบแทน
สูดลมหายใจลึก ๆ คำหนึ่ง รอยยิ้มไม่ยี่หระบนใบหน้าของจั่วม่ออันตรธานหายไป สีหน้ากลับกลายเป็นเคร่งขรึมจริงจัง กล่าวอย่างสำรวม“ข้ายินดี!”
ถ้อยคำพอหลุดพ้นจากริมฝีปาก ลวดลายอันละเอียดซับซ้อนบนผิวหน้าของป้ายศิลาสุสานพลันสว่างวาบดุจตาข่ายแสงผืนหนึ่ง
จั่วม่อคล้ายสติดับวูบไปในบัดดล
ชั่วอึดใจให้หลัง เมื่อมันฟื้นคืนสติจากห้วงความมึนงง ดวงตาค่อยรวมรั้งอีกครา สิ่งแรกที่มันกระทำคือยกมือขึ้นแตะแผ่นอกของตน
ในอกของมันเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดประการหนึ่ง
เมื่อครั้งนั้น แม้ป้
