นกก็เพียงพอให้ผู้คนพิศวงสงสัยไม่รู้วาย
“ข้าขอแลกกับสิ่งนี้”
จั่วม่อบอกอย่างไม่ลังเล มันโบกมือวูบ ขวานภูตโลหิตกลับกลายเป็นลำแสงสีแดงสายหนึ่ง ปักลงบนพื้นตรงหน้าบุรุษร่างใหญ่
ชายฉกรรจ์ลิงโลดยินดียิ่ง “ขอบคุณท่านมาก ต้าเหริน!”
หลังจากกล่าวจบคำ มันคล้ายกริ่งเกรงว่าจั่วม่อจะสำนึกเสียใจกับการค้ารายนี้ รีบหยิบฉวยขวานภูตโลหิต กวาดเก็บทรัพย์สินบนพื้นอย่างลวก ๆ แล้วแล่นหายลับไปในทันที เศษกระบี่หักเล่มนั้นมันได้รับมาโดยบังเอิญ นอกเหนือจากความเบาอย่างคาดไม่ถึงแล้ว ก็ไม่ได้มีอันใดพิเศษแรกเริ่มเดิมทีมันยังเสาะหาคนช่วยตรวจสอบดู แต่นอกจากน้าหนักที่เบาอย่างน่าประหลาดแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดสามารถบอกอื่นใดได้อีก
คราครั้งนี้สามารถใช้เศษกระบี่หักที่ไม่มีประโยชน์ต่อมันแลกเปลี่ยนกับศาสตรามารชั้นเลิศเล่มหนึ่ง นับว่าคุ้มค่าเหลือที่จะกล่าว!
ด้วยศาสตรามารเล่มนี้ พลังฝีมือของมันจะโลดทะยานดุจติดปีกบิน!
คนอื่น ๆ พอเห็นชายร่างใหญ่นั้นใช้เศษกระบี่หักสนิมเขรอะแลกกับศาสตรามารชั้นยอดเล่มหนึ่ง ล้วนตาแดงฉาน
“ต้าเหริน ต้าเหรินขอรับ กรุณาดูที่นี่ มีสิ่งที่ท่านต้องการบ้างหรือไม่?”
“ต้าเหริน ลองดูนี่ด้วยเถิด!”
แต่ละคนล้วนนำสิ่งที่พวกมันมีออกมาวางเรียงราย หวังให้จั่วม่อแลกเปลี่ยนสิ่งของกับพวกมันสักชิ้นหนึ่ง เช่นนั้นพวกมันจะได้รับศาสตรามารด่านถงหลิ่งเล่มหนึ่ง ราคาแลกเปลี่ยนเช่นนี้หาไม่ได้จากที่ใดอีกแล้ว!
เพียงหินที่ไม่มีใครรู้จักก
