ถุงย่ามของอาคันตุกะท่านนี้ดูคล้ายมีศาสตรามารมากมายไม่รู้จักหมดสิ้นอยู่ภายใน แต่ละเล่มล้วนแล้วแต่มีคุณภาพโดดเด่นเลิศล้า
หลังจากตะลึงลาน กระทั่งมันเองยังต้องครุ่นคิด แม้ว่าตัวมันจะบรรลุด่านเจียงมาเป็นเวลานาน ศาสตรามารด่านถงหลิ่งไม่มีประโยชน์อันใดต่อมันอีก แต่มันก็น่าจะขอแลกเปลี่ยนดูสักเล่มสองเล่ม จะได้ใช้เป็นของขวัญอันล้าค่าให้แก่ลูกหลานของมัน ศาสตรามารหลายเล่มที่เพิ่งแลกเปลี่ยนกันไปนั้นล้วนแล้วแต่เลอเลิศ ไม่ต้องแปลกใจว่ากระทั่งบรรดานักบู๊องครักษ์ลูกน้องของมันยังหวั่นไหวใจ
โชคดีที่หัวหน้านักบู๊อารักขาไม่ถึงกับหลงลืมหน้าที่ของตน รีบสะกดกลั้นความปรารถนาในใจ สิ่งที่มันต้องทำคือรักษาความสงบเรียบร้อยป้องกันเหตุวุ่นวาย
“หัวหน้า ดูนั่น!” สมุนผู้หนึ่งพลันตะโกนก้อง
หัวหน้านักบู๊องครักษ์งงงันวูบ แล้วหันมองไปตามปลายนิ้วของลูกสมุนที่ชี้บอก มันเห็นคนที่แทบจะเปลือยเปล่าทั้งร่างนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น รอประเดี๋ยว …นั่นมิใช่นายน้อยจี้หรอกรึ?
หัวหน้านักบู๊องครักษ์หลั่งเหงื่อเย็นเยียบ
จบสิ้นแล้ว!
มันย่อมล่วงรู้ถึงความเย่อหยิ่งจองหองของนายน้อยจี้เป็นอย่างดี แต่ตระกูลจี้แห่งอาณาจักรเวิ้งฟ้าทรงอำนาจอิทธิพล ให้การปกป้องนายน้อยของพวกมันโดยไม่สนใจเหตุผล ไม่มีผู้ใดกล้าต่อต้านแข็งขืน แต่…นายน้อยจี้ผู้นั้น…ถึงกับถูกลอกคราบจนเกลี้ยงเกลา… …
หัวหน้านักบู๊พิทักษ์ฉลามเวหาไม่อยากจะคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปอีก ในใจลอบ
