่อให้เป็นกระบี่โลหิตประหารเทพ ก็ไม่สมควรร้ายกาจถึงปานนี้!
นี่มัน… …
ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวประการหนึ่งผุดขึ้นในใจมัน
ในเวลานี้เอง เหวยเสิ้งพลันเงยหน้าขึ้นมองตรงมายังมัน
ชั่วพริบตานี้ มือสังหารจากคุนหลุน เหวยเสิ้งและห้วงความว่างเปล่าสีแดงโดยรอบคล้ายหลอมรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน
เป็นไปตามคาด… …พลังฝีมือของมันรุดหน้าไปมาก!
“ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์อาทั้งหลายที่บนสวรรค์ ภายใต้เขตแดนกระบี่สุญตาของข้า ศิษย์เหวยเสิ้ง… ขอเสนอโลหิตแห่งคุนหลุนเป็นเครื่องเซ่นสังเวย!”
นี่เป็นคำพูดประโยคสุดท้ายที่เซียนกระบี่คุนหลุนได้สดับฟัง
