กระบี่ดำพังทลายลงในบัดดล
การสั่งสมอย่างยาวนาน รวมถึงความเข้าใจที่มันได้รับจากชายขอบของความเป็นความตาย ช่วยให้มันฝ่าด่านสำเร็จอย่างไม่ลำบากยากเย็น
มือสังหารจากคุนหลุนผู้นี้ ความจริงคิดใช้เรื่องนี้ทำให้ใจกระบี่ของเหวยเสิ้งเผยจุดอ่อนออกมา แต่มันร้อยไม่คิดพันไม่คิด ไม่คิดว่าจะกลายเป็นหยิบยื่นโอกาสให้เหวยเสิ้งฝ่าด่านรุดหน้าไปสู่ด่านหยวนอิง
“กระบี่โลหิตประหารเทพ… ที่แท้เจ้าถูกเรียกเช่นนั้น…”
เหวยเสิ้งลูบกระบี่ดำในมือเบา ๆ พลางกล่าวคล้ายรำพึงกับตัวเองกระบี่ดำคล้ายรู้สึกถึงความโศกเศร้าในใจเหวยเสิ้ง เจตนาฆ่าฟันยิ่งแรงกล้าขึ้นทุกขณะ ทั้งยังสั่นอย่างรุนแรง กระบี่ให้กำเนิดเส้นใยโลหิตที่แล่นไปตามใบกระบี่ เพียงไม่กี่อึดใจให้หลัง กระบี่ดำก็ถูกย้อมไปด้วยริ้วโลหิต
ลายโลหิตบนกระบี่คล้ายแผ่ซ่านกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ประการหนึ่ง
หากจั่วม่ออยู่ที่นี่ มันจะล่วงรู้ในบัดดลว่ากลิ่นอายนี้คือพลังเทพ! พลังเทพอันบริสุทธิ์ยิ่งชนิดหนึ่ง!
ริ้วโลหิตเหล่านี้คือโลหิตของเหล่านักรบสัญลักษณ์ศึกเมื่อครั้งกระโน้น โลหิตซึ่งกระบี่ดำได้ดูดกลืนเข้ามาเมื่อหลายหมื่นปีล่วงมาแล้ว!
เซียนกระบี่คุนหลุนในที่สุดก็ปลุกปลอบสมาธิจิตใจ ตั้งสติได้ทันควันแต่ใบหน้าของมันกลับยิ่งซีดขาวกว่าเดิม ใจกระบี่ของมันถูกเหวยเสิ้งสะกดข่มอย่างสิ้นเชิง!
ห้วงความว่างเปล่าสีแดงเข้มรอบด้านประดุจกรงเหล็กมหายักษ์ ล้อมตรึงมันเอาไว้อย่างแน่นหนา
เป็นไปไม่ได้!
ต
