สายฟ้า
พวกมันในเมื่อเสนอหน้ามา ก็อย่าหมายว่าจะได้หวนกลับไป!
เหวยเสิ้งยืนขึ้นช้า ๆ กระบี่ดำคล้ายสนองตอบต่อผู้เป็นนาย พุ่งวาบเข้าไปในมือของเหวยเสิ้งในบัดดล
ชาวปิศาจที่ด้านล่างเวทีพากันประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกมันเห็นเหวยเสิ้งมีปฏิกิริยาอื่นก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้น ในการประลองที่ผ่านๆ มา หากคู่ต่อสู้ยังไม่ขึ้นมาบนเวที เหวยเสิ้งจะเพียงแค่นั่งหลับตานิ่งงันเท่ากับศิลาก้อนหนึ่ง
ครั้งนี้มันคิดทำอะไร?
ชาวปิศาจล้วนเผยสีหน้างุนงงสงสัย
ในเวลานี้เอง พวกมันได้ยินเสียงตวาดสดใสกังวานของเหวยเสิ้งดังก้องอยู่ในสองหู
“เซียนกระบี่คุนหลุน เจ้ากลายเป็นคนซุกหัวหดหางไปตั้งแต่เมื่อใด?”
กระบี่ดำของเหวยเสิ้งจ่อจี้ใส่เซียนกระบี่คุนหลุนในฝูงชน
เซียนกระบี่คุนหลุน!
บรรดาปิศาจบนที่นั่งผู้ชมพากันตะลึงงัน
คุนหลุน เพียงสองคำนี้ ตลอดหลายพันปีมานี้นำมาซึ่งความเจ็บปวดไม่มีที่สิ้นสุดสำหรับเผ่าปิศาจทั้งมวล
ในทิศทางที่กระบี่ของเหวยเสิ้งจ่อจี้ใส่ ฝูงชนชาวปิศาจแตกฮือออกจากกันดุจดั่งสายน้าแหวกออกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็นเซียนกระบี่แห่งคุนหลุนยืนอยู่ตามลำพังท่ามกลางกลุ่มคน
คนผู้นี้ร่างไม่สูงไม่ต่า รูปโฉมธรรมดาสามัญยิ่ง เทียบกับปิศาจทั่วไปมันเทียบไม่มีข้อแตกต่างอันใด หากมันรวมเข้าไปในกลุ่มคนจะถูกหลอมกลืนหายไปในทันที
เซียนกระบี่คุนหลุนไม่ขยับเคลื่อนไหว เจตจำนงกระบี่ของเหวยเสิ้งล้อมกักมันเอาไว้อย่างแน่นหนา
“ข้าใคร่รู้ยิ่งนั
