ก เจ้าค้นพบข้าได้อย่างไรกัน?”
สุ้มเสียงของมันแห้งผาก แหบพร่า ฟังระคายหูยิ่ง ทั้งยังปราศจากพลังสภาวะใด ประหนึ่งว่ามันเป็นเพียงคนธรรมดาผู้หนึ่งก็มิปาน แต่ทว่าวาจาที่เอ่ยออกมา กลับช่วยยืนยันศักดิ์ฐานะของมันได้เป็นอย่างดี
“กระบี่ของข้ารู้จักเจ้า”
เหวยเสิ้งกล่าวอย่างเย็นชา
วาจายังไม่ทันจะขาดหู ช่องว่างระหว่างมันกับเซียนกระบี่คุนหลุนผู้นั้น พลันแปรเปลี่ยนเป็นห้วงความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดผืนหนึ่ง
“ว่ากันว่าสำนักกระบี่สุญตามีเพลงกระบี่ระดับหกวิชาหนึ่ง เรียกว่าเคล็ดกระบี่สุญตา นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะสามารถยกระดับเพลงกระบี่นี้ขึ้นไปจนเหนือล้ากว่าต้นกำเนิด หากเจ้าสำนักกับเหล่าอาจารย์อาอันเป็นที่รักของเจ้าในหลุมศพได้ยินเรื่องนี้ พวกมันคงต้องปลาบปลื้มประโลมใจจนหลั่งน้าตาเสียเป็นแน่แท้” เซียนกระบี่คุนหลุนแย้มยิ้มพลางกล่าวราวกับรำพึงกับตัวเอง
เหวยเสิ้งสะท้านขึ้นทั้งร่าง
สายตาแข็งกร้าวของมันค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเจ็บปวดรวดร้าว มือกำด้ามกระบี่ดำแนบแน่น แน่นเสียจนข้อนิ้วขาวซีด ทั้งยังสั่นสะท้านเล็กน้อย
ห้วงความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุดไหวกระเพื่อม เผยให้เห็นเค้าลางของความไม่มั่นคง
เซียนกระบี่คุนหลุนใบหน้าเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มจาง ๆ มันเดินทอดน่องเข้าหาเหวยเสิ้งอย่างแช่มช้า ราวกับกำลังเดินเล่นท่องชมทิวทัศน์ก็มิปาน
“ช่างน่าเสียดายที่เจ้ามิอาจพบหน้าพวกมันเป็นครั้งสุดท้าย กระทั่งบรรดาศิษย์น้องของเจ้ายังจบสิ้นลงใน
