มือของพวกปิศาจ กลายเป็นทาสของพวกมัน สำนักกระบี่สุญตาที่คงอยู่มานานหลายร้อยปีถึงกับมีจุดจบเช่นนี้ ช่างบันดาลให้ผู้คนเศร้าเสียดายนัก”
เหวยเสิ้งนิ่งเงียบ แต่อีกฝ่ายยิ่งกล่าววาจา สีเลือดบนใบหน้ามันยิ่งเลือนหายไปเรื่อย ๆ
เซียนกระบี่คุนหลุนมองดูเหวยเสิ้ง คล้ายยิ้มไม่เชิงยิ้ม ในรายงานข้อมูลข่าวสารของทางสำนัก เหวยเสิ้งผู้คนแม้นิสัยใจคอแกร่งกร้าวเด็ดเดี่ยว แต่มีน้าใจไมตรีต่อสำนักของตนมาก และนี่เป็นจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดของมัน!
มีเพียงเจตจำนงกระบี่ที่เป็นนิรันดร์ สามารถคงอยู่ได้หลายพันชั่วอายุคน อารมณ์ความรู้สึกเป็นเพียงเรื่องของปุถุชน หากเจตจำนงกระบี่ของพวกมันติดข้องอยู่ในห้วงอารมณ์ความรู้สึก พวกมันจะไม่มีวันบรรลุถึงจุดสูงสุดแห่งมรรคากระบี่ได้
ช่างน่าเสียดายแทนยอดบุรุษเหล็กผู้นี้นัก!
เซียนกระบี่คุนหลุนใบหน้ายังคงเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม แต่ดวงตาเต็มไปด้วยไอยะเยียบเย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก
กระบี่เล่มน้อยโปร่งบางราวกับปีกจักจั่นปรากฏขึ้นในมือของมัน
แต่แล้วชั่วพริบตาที่มันจะลงมือ ทันใดนั้นมันกลายเป็นตื่นตัวขึ้นมาดวงตายะเยียบเย็นชาแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน
ต่อหน้าต่อตามันนี้เอง พลังสภาวะของเหวยเสิ้งจู่ ๆ ก็แปรเปลี่ยนไป
กลิ่นอายเก่าแก่และโดดเดี่ยวเดียวดายชนิดหนึ่ง ท่วมท้นไปด้วยความโศกศัลย์อันลึกล้า พลันถาโถมออกมาจากห้วงความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุดเปลี่ยนเป็นเส้นสายจมหายเข้าไปในกระบี่ดำในมือเหวยเสิ้งอ
