ย่างไม่หยุดยั้ง
กระบี่ดำพลันคำรามกระหึ่มก้อง!
ราวกับเสียงกู่คำรามของสัตว์ร้ายบรรพกาล กลิ่นอายดุร้ายอำมหิตอัดแน่นอยู่ในอากาศ กลิ่นโลหิตฉุนกึกแผ่ออกมาจากกระบี่ดำ ผสานรวมเข้าไปในความว่างเปล่าสีดำทมิฬที่อยู่โดยรอบ
แทบจะชั่วพริบตาเดียว ความว่างเปล่าสีดำทมิฬกลับกลายเป็นย้อมด้วยสีแดงเข้มดั่งโลหิต
เหวยเสิ้งร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้าขาวเผือดราวกับว่าโลหิตทั้งหมดในกายถูกสูบออกไป แต่มือข้างที่ถือกระบี่ดำของมันหนักแน่นมั่นคงดุจหินผา ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย
เซียนกระบี่คุนหลุนสะท้านใจ เงยหน้าขึ้นทันควัน เห็นกระบี่สีเลือดใหญ่โตมโหฬารปานขุนเขาลอยขึ้นจากด้านหลังของเหวยเสิ้ง
กระแสธารโลหิตหมุนคว้าง กลิ่นอายที่เต็มไปด้วยคาวโลหิตและความโหดเหี้ยมบันดาลให้ใจกระบี่ของมันถึงกับสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
นี่มัน… …
ดวงตาแดงก่าเล็กน้อยของเหวยเสิ้งกลับกลายเป็นแดงเข้ม แดงเข้มจนแทบจะกลับกลายเป็นสีดำ
สีดำอันลึกล้าดุจเดียวกันกับห้วงความว่างเปล่าก่อนหน้านี้
เจตนาฆ่าฟันและกลิ่นคาวเลือดคล้ายเลือนหายไป กระบี่โลหิตเล่มมหึมาเบื้องหลังเหวยเสิ้งก็เลือนหายไปพร้อมกัน ราวกับว่าเป็นเพียงภาพลวงตาฉากหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม ห้วงความว่างเปล่าที่แต่งแต้มด้วยสีเลือดรอบด้าน เป็นเครื่องยืนยันให้ผู้คนตระหนักว่าภาพเมื่อครู่หาใช่ภาพลวงตาไม่
เซียนกระบี่คุนหลุนปากอ้ากว้าง ถลึงตามองด้านหลังเหวยเสิ้งอย่างไม่เชื่อสายตา ทำท่าราวกับพบพานผีสางกลางวัน
