สีหน้าเคร่งเครียดถมึงทึง “มิอาจปล่อยให้เหวยเสิ้งมีชีวิตอยู่ได้!”
เสวียตงถึงกับแตกตื่นจนขวัญหนีดีฝ่อ ถามอย่างสงสัยใจ “เจ้าอย่าได้ประโคมโอ่เกินจริงไป!”
“ข้ามีลางสังหรณ์ เหวยเสิ้งหากไม่ตายเสียโดยเร็ว มันจะกลายเป็นภัยคุกคามอย่างใหญ่หลวงต่อคุนหลุนของเรา” หลินเชียนดวงตาทอประกายอำมหิต กล่าวต่อไปว่า “ข้าไม่ต้องการทิ้งชนวนเหตุเภทภัยเอาไว้ในภายหลัง”
เสวียตงจุ๊ปาก “ข้าอุตส่าห์มีสิ่งที่สนใจอยากเห็นเพิ่มขึ้นมา น่าเสียดายที่ต้องลดน้อยลงไปเสียแล้ว โลกนี้เป็นเพราะคนอย่างพวกเจ้านี่เองมันถึงได้น่าเบื่อหน่ายมากขึ้นเรื่อย ๆ”
“มีชีวิตที่เบื่อหน่าย ดีกว่าเจ้าไม่หลงเหลือชีวิตไว้ให้เบื่อหน่ายอีก”หลินเชียนปรายตามองเสวียตง กล่าววาจาน่าตระหนก
