จั่วม่อในที่สุดค่อยรู้สึกว่าแรงกดดันคลายลง
เห็นจี้เจิ้งถูกห่อหุ้มด้วยเงาร่างพระโพธิสัตว์ ขนนกสีทองที่ทะลวงเข้าไปในร่างมันถูกพลังปราณผลักดันออกมา แล้วบดขยี้เป็นผุยผง จากนั้นเงาร่างพระโพธิสัตว์ก็เลือนหายไปด้วย จี้เจิ้งสีหน้าเผือดขาวราวกระดาษเหม่อมองดูก้อนหินเล็ก ๆ ที่แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย สูญเสียประกายอย่างสิ้นเชิง ก่อนหน้านี้แม้สูญเสียอาวุธเวทระดับแปดไปหลายชิ้น มันยังคงไม่แยแสสนใจ แต่ยามนี้เมื่อก้อนหินนั้นแตกกระจาย มันในที่สุดค่อยเผยให้เห็นร่องรอยเจ็บปวดใจเป็นครั้งแรก
หนึ่งในของวิเศษที่ล้าค่าที่สุดของวัดเสวียนคง สรีระธาตุพุทธองค์เป็นสิ่งที่ช่วยชีวิตมันเอาไว้ในครั้งนี้
ทันใดนั้นมันเงยหน้าขึ้น เรียกรั้งไต้เทาอย่างเหนือความคาดหมาย“อย่าได้ไล่ตามไป”
ไต้เทาพอฟังต้องตะลึงลาน ศิษย์พี่จี้เจิ้งแม้ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย แต่ศัตรูก็สูญเสียขีดความสามารถที่จะต่อสู้อีก แม้ว่าจะมีเพียงตัวมันผู้เดียวเชื่อว่ายังสามารถคร่ากุมคนทั้งสามได้โดยไม่มีปัญหา
จี้เจิ้งกล่าวเสียงเย็นเยียบ “พลังเทพของสตรีคนสุดท้ายนั้นเป็นที่คุ้นตานัก”
