“ไม่ถูกต้อง ซิวเจ่ออันใดกล้าเย่อหยิ่งจองหองถึงเพียงนี้? ถึงกับกล้ามาอวดโอ่โอหังถึงแดนปิศาจเราเชียวหรือ?”
“เป็นเรื่องจริง มันเป็นเซียนกระบี่ผู้หนึ่ง คนดุร้ายที่เข่นฆ่าปิศาจยอดฝีมือไปแล้วหนึ่งพันกว่าคน!”
“หนึ่งพันกว่าคน? พวกมันสร้างเรื่องเกินจริงมากไปแล้ว เจ้าเข้าใจว่าฆ่ายอดฝีมือเผ่าปิศาจเราเป็นเช่นการฆ่าไก่หรือ?””
“เจ้าไม่เข้าใจ สำหรับยอดยุทธ์ ฆ่าคนยังง่ายดายเสียยิ่งกว่าฆ่าไก่เสียอีก!”
“เฮอะ กระทั่งยอดยุทธ์ที่ร้ายกาจที่สุด เมื่ออยู่ต่อหน้ากองทัพก็ไม่นับเป็นอะไรได้”
“นั่นก็ถูกของเจ้า แต่เจ้าลองคิดดู เซียนกระบี่ผู้หนึ่งพกพากระบี่เล่มเดียว ยังกล้ามาถึงแดนปิศาจเรา หากพวกเราเผ่าปิศาจเพียงเพื่อจัดการกับเซียนกระบี่ที่มาเพียงลำพัง ต้องถึงกับต้องระดมกองทัพขนานใหญ่ เผ่าปิศาจเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด เจ้าลองบอกมาฟังดู?”
“อา นี่น่าอับอายอยู่บ้างจริง ๆ แล้วเหล่ายอดยุทธ์ของเผ่าปิศาจเราเล่า? พวกมันพากันไปตายที่ใดหมด? พวกมันไหนเลยปล่อยให้ซิวเจ่ออวดโอ่โอหังอยู่ในแดนปิศาจเราได้?”
“ยังจะทำอันใดได้มากไปกว่านี้อีกเล่า พวกมันกระทั่งคำสั่งล่าสังหารยังงัดเอาออกมาใช้ แต่ช่างเป็นโศกนาฏกรรมของผู้ครองอาณาจักรอย่างแท้จริง พวกมันล้อมสังหารเซียนกระบี่ผู้นั้นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ท้ายที่สุดคนผู้นั้นยังหลบหนีออกจากแหฟ้าตาข่ายดินได้อย่างหมดจด ซ้าร้ายไปกว่านั้น เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเจี้ยจู่นั้นยังสังเวยชีวิตใต้คมกระ
