ที่พวกมันไปหรือไม่?” ไต้เทาถามอย่างอดรนทนไม่ได้
“ต้าเหรินโปรดรอสักครู่” ฮุยเป่าหันไปผงกศีรษะให้สัญญาณศิษย์ผู้หนึ่ง ศิษย์นั้นรีบก้าวออกมา ประคองป้ายบงการสัตว์ร้ายชิ้นหนึ่งส่งให้แก่ฮุยเป่า
ป้ายบงการสัตว์ร้ายนี้มีขนาดเพียงครึ่งฝ่ามือ สลักไว้ด้วยรูปสัตว์เล็กๆ ตัวหนึ่ง
ชั่วครู่ต่อมา เห็นสัตว์ร้ายหน้าตาประหลาดตัวหนึ่งปรากฏขึ้น ขนฟูฟ่องปุกปุย สิ่งที่โดดเด่นสะดุดตามากที่สุด ก็คือดวงตาแวววาวดุจกระจกแก้วที่ทอแสงสุกสว่างผิดธรรมดาคู่นั้น
ไต้เทาดวงตาเป็นประกาย “สุนัขเนตรกระจก?”
สุนัขเนตรกระจกเป็นเพียงสัตว์ปราณะดับสี่ แต่คิดเลี้ยงดูมันขึ้นมาสักตัวกลับมิใช่เรื่องง่ายดาย สิ่งที่พิเศษเฉพาะที่สุดของสุนัขเนตรกระจกคือดวงตาที่ทรงพลังอำนาจอย่างประหลาดคู่นั้น สามารถมองเห็นหลายสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น นอกจากนี้ยังฉลาดเฉลียวเกินสัตว์ปราณทั่วไป เป็นที่ชื่นชอบของบรรดานายพรานที่ถนัดด้านสะกดรอย ไต้เทาเคยอ่านดูม้วนบันทึกที่กล่าวถึงสัตว์ร้ายชนิดนี้ ดังนั้นเพียงมองปราดเดียวก็จดจำออก
“ต้าเหรินปราดเปรื่องนัก!” ฮุยเป่ารีบประจบสอพลอคราหนึ่ง
สุนัขเนตรกระจกดิ้นหลุดออกจากอ้อมแขนของฮุยเป่า ดวงตาที่เหมือนกระจกแก้วพลันเปล่งแสงเจิดจ้า มันกวาดตามองรอบด้านแวบหนึ่งทันใดนั้นพุ่งตรงดิ่งไปยังทิศทางหนึ่ง
“ต้าเหริน ไปทางด้านนั้น!” ฮุยเป่ารีบร้องบอก พร้อมกันนั้นมันก็ไล่ตามสุนัขเนตรกระจกไปทันที
ไต้เทายินดียิ่ง ตามติดไปอย่างกระชั้นชิ
