พียงไม่กี่คน ในความเห็นของพวกมันเป็นไปไม่ได้ที่เรื่องนี้จะรั่วไหล
วัดเสวียนคงเมื่อได้รับแจ้ง ก็ปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว
ในไม่ช้าบุรุษวัยกลางกลางคนร่างต่าเตี้ย วางสีหน้าท่าทีเป็นผู้น้อย ก็มายืนนอบน้อมอยู่เบื้องหน้าพวกมัน มันกระทั่งลมหายใจยังไม่กล้าระบายออกโดยแรง ด้านหลังชายร่างเล็กวัยกลางคนเป็นศิษย์หนุ่มสาวอีกห้าคนแต่เหล่าศิษย์รุ่นเยาว์ดูตื่นเต้นตึงเครียดอยู่บ้าง สองผู้อาวุโสเบื้องหน้าพวกมัน ในวัดเสวียนมีศักดิ์ฐานะอยู่ในระดับบรรพชน หากพวกมันรับใช้ท่านทั้งสองได้เป็นอย่างดี ผู้อาวุโสทั้งสองยามเบิกบานใจ อาจประทานบางสิ่งให้แก่พวกมันเป็นการตอบแทน ซึ่งจะเพียงพอให้พวกมันอยู่สุขสบายไปชั่วชีวิต
โชควาสนาเช่นนี้ อาจไม่ได้มีโอกาสพบพานอีกเป็นครั้งที่สอง!
“เจ้าเรียกว่าอะไร? มีความสามารถในทางสะกดรอยกระมัง?” ไต้เทาเอ่ยปากถาม
“ผู้น้อยเรียกว่าฮุยเป่า ล่วงรู้เวทวิชาสะกดรอยอยู่บ้าง” คนร่างเตี้ยเล็กกล่าวอย่างตึงเครียดเล็กน้อย
ไต้เทาเห็นความตึงเครียดกังวลของฮุยเป่า ผงกศีรษะพลางกล่าว“เจ้าล่วงรู้หน้าที่ของเจ้าในครั้งนี้หรือไม่?”
“ผู้น้อยไม่ล่วงรู้อันใด ทางสำนักเพียงกล่าวว่าให้ผู้น้อยฟังคำสั่งจากท่านผู้อาวุโสทั้งสอง” ฮุยเป่าตอบอย่างระมัดระวัง
“อา เรากำลังไล่ล่าอาชญากรคนสำคัญของสำนัก แต่ทว่าคนผู้นี้กลอกกลิ้งเจ้าเล่ห์นัก หน้าที่ของเจ้าคือหามันให้พบ” ไต้เทากล่าวอย่างรวบรัดชัดเจน
“ทราบแล้วขอรับ!” ฮุยเป่ารีบรับคำอ
