ุดขาวคลายมือจากคอเสื้อของกู่เหลียงเตา แล้ววางอาคมหวงห้ามไว้โดยรอบ ป้องกันมิให้มีผู้ใดแอบฟัง ก่อนจะยิ้มพลางกล่าว “ข้ากลับลืมเลือนไปว่าคนรอบคอบเช่นเจ้า ไหนเลยจะไม่เว้นทางถอยไว้ให้แก่ตัวเองได้ กระทั่งอาณาจักรปิศาจ เจ้ายังยึดครองเพื่อเตรียมการไว้นานแล้วยังจะมีสิ่งใดที่เจ้าไม่สามารถกระทำได้อีกเล่า? เจ้าล่วงรู้แต่แรกแล้วกระมังว่าจะมีวันนี้”กู่เหลียงเตาฝืนยิ้มอย่างขมขื่นอยู่บ้าง
บุรุษหนุ่มเห็นเช่นนี้ อดลอบถอนใจไม่ได้ จากนั้นกล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “สถานการณ์ของเจ้ายามนี้นับว่าค่อนข้างดีทีเดียว อย่างน้อยเจ้าก็เป็นอิสระแล้ว ไม่ต้องทนฝืนรับคำสั่งจากนายน้อยตัวบัดซบเหล่านั้นอีก มาเถอะ ขอใช้น้าชาแทนสุรา อวยพรให้แก่เจ้าสักจอก”กู่เหลียงเตาไม่กล่าวคำใด เพียงยกถ้วยน้าชากรอกเข้าปาก“มาเป็นกำลังให้แก่ข้าเถอะ!”กู่เหลียงเตาจู่ ๆ โพล่งออกมาเสียงดังสนั่นบุรุษหนุ่มที่กำลังยกถ้วยชาพลันชะงักกึก มันยิ้มพลางกล่าวด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย “ซึ่งความจริงสถานการณ์ของเจ้ายามนี้เรียกได้ว่าไม่ดีนัก ผู้คนของเจ้าแม้จงรักภักดี แต่พวกมันหลายคนมีครอบครัวอยู่ที่นี่ รอจนเวลาผ่านไปนานกว่านี้ ไม่แน่ว่าพวกมันจะเปลี่ยนใจ ยิ่งไปกว่านั้นรากฐานของเจ้าตอนนี้มีเพียงอาณาจักรปิศาจเท่านั้น พวกมันย่อมมิใช่มิตรของพวกเจ้าเหล่าซิวเจ่อ”
กู่เหลียงเตาหัวร่ออย่างไม่ยี่หระ บนใบหน้าไม่มีร่องรอยหวาดกลัวแม้แต่น้อย “ที่เจ้าว่ามาล้วนถูกต้องทั้งสิ
