้น ดังนั้นเจ้าต้องมาช่วยข้าความสามารถของเจ้าไม่มีผู้ใดล่วงรู้ดีไปกว่าข้า หากปล่อยให้เจ้าเอาแต่อุดอู้จนแก่ตายอยู่บนเขานี้ ไยมิใช่น่าเบื่อหน่ายนัก”บุรุษหนุ่มพลันแย้มยิ้มจาง ๆ จากนั้นลุกขึ้น “ไปกันเถอะ”กู่เหลียงเตาถึงกับตะลึงลานไปครึ่งค่อนวัน“เป็นไร? เจ้ามีเรื่องอื่นอีกหรือไม่?” บุรุษหนุ่มหันกลับมาถามด้วยสีหน้าสงสัย
“ไม่มี ไม่มี” กู่เหลียงเตาตอบโดยไม่รู้ตัว จากนั้นหัวร่อฮาฮา “เพียงแต่ข้าใช้เวลาตั้งหลายวันคิดหาวิธีการต่าง ๆ เพื่อมาเกลี้ยกล่อมเจ้า แต่กลับไม่ได้ใช้ออกเลยแม้แต่ประการเดียว”
บุรุษหนุ่มยักไหล่ “ข้าเป็นเพียงเสมียนตัวเล็ก ๆ ในซีเซวียน ปริมาณจิงสือที่ข้าได้รับในแต่ละเดือนน้อยนิดจนน่าสังเวช มิหนำซ้าข้าไม่มีครอบครัว ไม่มีมิตรสหาย ไปกับเจ้าเสียเลย อย่างน้อยข้ายังได้รับประทานเนื้อชิ้นโต”“ฮ่าฮ่า!” กู่เหลียงเตาหัวร่ออย่างปลอดโปร่งการจากไปของพวกมันไม่ได้ดึงดูดความสนใจของผู้ใดสำหรับซีเซวียน เสมียนหนุ่มผู้นี้เป็นเพียงตัวตนอันกะจ้อยร่อย มีก็ได้ไม่มีก็ไม่ส่งผลกระทบอันใด เพียงแต่วันนี้ยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ว่าเด็กหนุ่มที่ไม่มีใดสำคัญผู้นี้เอง ที่วันหน้าของจะกลายเป็นหนึ่งในมันสมองของกองกำลังกู่เหลียงเตา
หลีเซียนเอ๋อร์กวาดตามองรอบด้านอย่างสนอกสนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่นางมาเยือนแดนปิศาจ เหล่าองครักษ์รอบกายมีสีหน้าระแวงระวัง ชำเลืองมองไปรอบ ๆ อย่างรอบคอบระมัดระวัง
เมื่อพวกมันเห็นปิศาจกลุ่มหนึ่งปร
