สิ่งที่เจ้ามอบให้มีคุณค่ามหาศาล เจ้าต้องการสิ่งใด ขอให้บอกข้ามา!”
อสูรควันดำเข้าใจความหมายในวาจาของจั่วม่อ ต้าเหรินคิตตบรางวัลเป็นการขอบคุณมัน มันขบคิตอยู่ชั่วอึดใจ จากนั้นกล่าวเสียงราบเรียบ“ข้า ผู้นี้มีพรสวรรค์ดาษดื่นธรรมดา แต่ต้าเฉิงกลับมีพรสวรรค์เลิศลํ้ามากขอให้ต้าเหรินส่งเสริมมันแทนเถอะ!”
เห็นอสูรควันดำกลับโยนโอกาสอันดีงามนี้ให้แก่อสูรผมส้มด้วยสีหน้าราบเรียบเป็นปกติ จั่วม่ออดตื้นตันใจไม่ได้ มันกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ทุกคนล้วนเป็นพี่น้องกัน ต่อให้เจ้าไม่ร้องขอเช่นนี้ ข้าก็ไม่มีสิ่งใดปิดบังมันอยู่แล้วนี่เป็นการที่ข้าตอบแทนเจ้า หากเจ้ามีสิ่งใดที่ต้องการหรือบางสิ่งที่มุ่งมาดปรารถนา ขอเพียงข้าทำได้ย่อมจะต้องตอบแทนคุณงามความดีของเจ้า!”
อสูรควันดำยังคงสั่นศีรษะอย่างเยือกเย็น “ต้าเหริน ท่านยังบอกว่า ทุกคนล้วนเป็นพี่น้องกัน ในเมื่อพวกเราเป็นพี่น้อง นี่มิใช่สิ่งที่ข้าสมควรทำ หรือไร? ต้าเหริน หากท่านยังเอาแต่หาทางตอบแทนเราให้จงได้ นี่มิเท่ากับท่านเห็นเราเป็นคนนอกเสียเองหรอกหรือ?”
วาจาของอสูรควันดำคล้ายมีเหตุผลกว่ามัน จั่วม่องงงันวูบ อสูรควัน ดำยังคงมีสีหน้าสงบาบเรียบ จ้องมองตาจั่วม่อด้วยความสัตย์ซื่อจริงใจอย่างเปี่ยมล้น จั่วม่ออดตื้นตันใจไม่ได้ มันผงกศีรษะพลางกล่าวรับผิดอย่างง่าย ๆ “ถูกของเจ้า เป็นข้าเองที่ปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนเป็นคนนอก!”
จั่วม่อลอบตกลงใจว่าจะเสาะหาศาสตร์อสูรที่เหมาะสมต่อ คว
