รียบ ๆ ร้อย ๆ มั่นคงเยือก เย็น มีมารยาทอันดีมาโดยตลอด ไหนเลยจะก่อเรื่องเลวร้ายอันใดได้?
“ต้าเหริน ข้ามีของบางอย่างอยากให้ท่านชมดู” อสูรควันดำลดเสียง เบาแทบเป็นกระซิบ ขณะที่เหลียวมองซ้ายมองขวาเป็นระยะ
เจ้าผู้นี้ว่ามิใช้ไปขโมยสิ่งใดมาจริง ๆ เล่า?
จั่วม่องุนงงสงสัยกว่าเดิม มันรับสิ่งที่อสูรควันดำยื่นส่งมาให้เป็น กระดาษเล็ก ๆ ที่เขียนอะไรบางอย่างไว้ จั่วม่อมองดูอสูรควันดำด้วยสีหน้า งงงวยจากนั้นกวาดตามองกระดาษแวบหนึ่ง
รอจนมันเห็นประโยคแรกถึงกับตกตะลึงพรึงเพริด
ในกระดาษมีเนื้อความไม่มากนัก สามารถอ่านจบครบถ้วนอย่าง รวดเร็วจั่วมอในที่สุดค่อยตื่นจากความงุนงงสงสัย สองข้างแก้มเต็มไปด้วย เลือดสูบฉีดแดงซ่าน ซึ่งอาการเช่นนี้จะเกิดขึ้นในกรณีเดียวเท่านั้น…เสี่ยว ม่อเกอค้นพบสมบัติเข้าแล้ว!
“เคล็ดความบนหลักศิลาต้นสุดท้าย?” จั่วม่อฝืนสงบระงับใจ แต่สุ่ม เสียงคล้ายยังแหบพร่าเล็กน้อย
“อา” อสูรควันดำยิ่งลดเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงยุง กล่าวอย่างระมัดระวัง “ต้าเหริน ท่านก็ทราบว่าข้าอ่อนแอกว่าผู้ใด เพื่อที่จะหยุดยั้งหลินเชียนและสร้างโอกาสให้แก่ต้าเฉิงกับคนอื่น ๆ ข้าในตอนนั้นโถมเข้าหาหลักศิลาต้นสุดท้าย”
“แล้วเจ้าก็จดจำมันได้?” จั่วม่อซุ้มเสียงลิงโลด
“มิใช่รวบรัดปานนั้น” อสูรควันดำฝืนยิ้มเงื่อนขม “ข้ามีวิชาหายากที่ ไม่ค่อยมีผู้คนล่วงรู้วิชาหนึ่ง เห็นผ่านตาไม่ลืมเลือน แต่ข้าเพียงมองเห็น หลักศิลาเพียงแวบเดียวเท่า
