นั้น หลินเซียนมีปฏิกริยารวดเร็วเกินไปมาก”
“ข้าพยายามหวนนึกทบทวนเรื่องเหล่านี้มาระยะหนึ่งแล้ว จากนั้นข้าพบว่าสามารถจดจำเคล็ดความบางส่วนบนหลักศิลาได้ ทว่าล้วนแล้วแต่พร่าเลือนเป็นที่สุด ข้าต้องใช้ศาสตร์ทะลวงความทรงจำเข้าช่วย ค่อย ๆปะติดปะต่อชิ้นส่วนเหล่านั้นเข้าด้วยกัน”
“ศาสตร์ทะลวงความทรงจำ?” จั่วม่อตกตะลึงอยู่บ้าง ศาสตร์อสูร เช่นนี้มันไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน
ผู้เยาพลันเอ่ยปาก “เป็นศาสตร์อสูรสายสนับสนุนวิชาหนึ่ง สามารถทวนซํ้าเหตุการณ์ในใจได้เหมือนชิ้นส่วนปริศนา มีประโยชน์ในการปรับปรุงความทรงจำ เมื่อบรรลุถึงระดับชั้นหนึ่ง จะมีความสามารถเห็นผ่านตาไม่ลืมเลือน สามารถเรียกดูความทรงจำของตนเมื่อใดก็ได้ อย่างไรก็ตาม ศาสตร์อสูรวิชานี้แม้เรียนรู้ได้ง่ายดาย แต่ยากจะมีความสำเร็จสูงลํ้า ทั้งยังมิใช่ว่าจะมีประโยชน์ใช้สอยอันใดมากมาย โดยทั่วไปแล้วมีเพียงเหล่าบัณฑิตชราครํ่าครึเท่านั้น ที่จะสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงไปกับของเหล่านี้”
จั่วม่อตกตะลึงพรึงเพริด ที่แท้มีศาสตร์อสูรเช่นนี้ด้วย
อสูรควันดำเขินอายเล็กน้อย “พรสวรรค์ของข้าธรรมดาสามัญ เพื่อที่จะช่วยในการฝึกฝีมือ ข้าจึงฝึกฝนศาสตร์ทะลวงความทรงจำ ความสามารถเห็นผ่านตาไม่ลืมเลือนของข้าเกิดขึ้นหลังจากเริ่มฝึกปรือ ศาสตร์อสูรนี้ไปช่วงหนึ่ง”
“แต่เวลากระชั้นสั้นเกินไป ข้าเพียงมองเห็นเคล็ดความบนหลักศิลา ชั่วแวบเดียว ความทรงจำของข้าเลือนรางยิ่ง แต่ข้ายังตกลงใจทดลอง
