สิ่งใดติดค้างสำนักอีก! หากท่านอาจารย์ทราบว่าซีเซวียนที่ท่านเฝ้าปกป้องหวงแหน ทุกวันนี้กลับกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว.”
กู่เหลียงเตาปล่อยให้นํ้าตาไหลรินลงมา
ผู้อาวุโสจินใบหน้าบัดเดี๋ยวแดงฉาน บัดเดี๋ยวเขียวคลํ้า แผดเสียง ตวาดอย่างโกรธกริ้ว “ประเสริฐ ประเสริฐ ประเสริฐ! เจ้าพอมีความสำเร็จ ก็เย่อหยิ่งจองหองถึงเพียงนี้แล้ว!เจ้ากล้าไม่ฟังคำสั่งของท่านเจ้าสำนักทรยศแล้ว ทรยศแล้ว!” มันกวาดตามองไล่ไปทีละคน กล่าวต่อเหล่าแม่ทัพนายกองอย่างเย็นชา “แล้วพวกเจ้าเล่า? จะติดตามกู่เหลียงเตาทรยศต่อซีเซวียนหรือไม่?”
“สำนักที่ไร้เมตตาเช่นนี้ยังจะทนอยู่ไปหาอันใด?”
“ข้ารอวันนี้มานานแล้ว พวกเราล้วนจะทรยศเจ้า”
“ข้าหมดศรัทธาต่อสำนักชั่วร้ายนี้ตั้งแต่แรก นี่นับว่าเป็นโอกาสดีมาก จบกันเพียงเท่านี้”
เหล่าแม่ทัพนายกองพากันลุกขึ้นยืนไม่ขาดสาย ถลึงมองผู้อาวุโสจิน อย่างขุนแค้นและเหยียดหยาม
ใบหน้าชราของผู้อาวุโสจินซีดขาวอย่างน่ากลัว มือเท้าเย็นเฉียบไปหมด
อีกสองสามวันให้หลัง ข่าวที่ว่าขุนพลพยัคฆ์แห่งซีเซวียนกู่เหลียงเตา นำกองทัพของมันตีจากซีเซวียน โด่งดังสะท้านไปทั่วหล้า!
