“นี่มัน… เปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่งจริง ๆ!”
ซูเฉินกล่าวด้วยความตื่นตระหนกและตื้นตันในใจ
ในชาติก่อน เขาไม่เคยได้เข้าสู่แดนลับเขาอู่หลง แต่ก็เคยได้ยินข่าวลือว่า ณ จุดสิ้นสุดของการสืบทอดของนักบุญยุทธ์มังกรเพลิง มีเปลวเพลิงสวรรค์แท้ซ่อนอยู่
เปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่ง!
หนึ่งในสิบเปลวเพลิงแท้แห่งฟ้าดิน ลำดับที่เจ็ด!
เปลวเพลิงทั้งสิบนี้ล้วนมีโอกาสวิวัฒน์เป็นเปลวเพลิงเทพในตำนาน พลังทำลายล้างยิ่งใหญ่ดุจเทพเจ้า
ทว่าในชาติก่อน เปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่งกลับไม่ได้ตกเป็นของเขา แต่เป็นคนของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าที่ช่วงชิงไปได้
ซูเฉินเคยคาดเดาไว้ว่าผู้ที่ได้ไปคือ เล่ยหมิง!
แต่คราวนี้ โอกาสมาอยู่ในมือเขาแล้ว เขาย่อมไม่มีทางปล่อยให้หลุดไป!
“เปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่งนี้เป็นเปลวเพลิงลึกลับที่สุดในสิบเปลวเพลิงแท้ มีคำร่ำลือว่ามันสามารถกลืนกินเปลวเพลิงทั้งปวงเพื่อเสริมพลังตนเอง และอาจพัฒนาแซงหน้าเปลวเพลิงอันดับหนึ่ง ‘เพลิงอนันต์แห่งความว่างเปล่า’ ได้ด้วยซ้ำ!”
ซูเฉินคิดในใจด้วยความฮึกเหิม
ในชาติก่อน เขาเคยได้เปลวเพลิงตะวัน อันดับสามของบัญชีเปลวเพลิงแท้ และใช้มันกลั่นยาสวรรค์ขั้นสูงได้สำเร็จ
แต่ในสายตาเขา เปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่งนี้มิได้ด้อยกว่าเปลวเพลิงตะวันเลยแม้แต่น้อย!
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส!”
ซูเฉินโค้งคำนับนักบุญยุทธ์มังกรเพลิงด้วยความเคารพอย่างสูง
จากนั้น เขาก้าวเข้าไปยังลูกแก้วแสงสว่างด้วยสายตาแน่วแน่
เขาต้องกลืนกลา
