้อมเพรียง
กลุ่มแสงสีขาวลอยขึ้นเหนือกระบวนทัพของพวกมัน แสงเหล่านั้น ประทั่งฉลามกระสากลิ่นเลือด พากันถาโถมอย่างบ้าคลั่ง เข้าหาขวานทมิฬ ที่ห่อหุ้มด้วยหมอกดำ
ขวานใหญ่สีดำสนิทคล้ายก่อเกิดหางยาวห้าสี กรีดวาดเป็นทางยาวที่กลางอากาศ!
ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายหดแคบลงอย่างเร็วรี่
รอจนได้จังหวะเหมาะเจาะพอดีที่สุด เป้าซยงตวาดดังกึกก้อง ขวาน ใหญ่ในมือจามลงอย่างเกรี้ยวกราด “ฆ่า!”
“ฆ่า!”
บรรดานักรบเบื้องหลังมันกู่ก้องอย่างดุดัน ศาสตรามารในมือพวกมัน ฟันลงอย่างสุดแรงกำลัง
แสงสว่างเจิดจ้าขึ้นในบัดดล
ลำแสงนับไม่ถ้วนผนึกรวมตัวกลายเป็นปราณขวานห้าสีขนาดมหึมา ยาวกว่าหนึ่งร้อยจัง ฟาดฟันจากฟากฟ้า ถล่มใส่กองทัพเบื้องล่างอย่างหักโหม
ชั่วพริบตาที่ปราณขวานก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง เจตนาฆ่าฟันที่ชวนขน หัวลุกพลันกวาดวาบ กดทับใส่ผู้คนเบื้องล่างดุจพายุหมุนอันเกรี้ยวกราด!
มองดูใบหน้าของผู้คนเบื้องล่างปราศจากสีเลือด เป้าซยงรู้สึกสุข สำราญอย่างบอกไม่ถูก
ขณะที่มันกำลังวาดภาพว่าผู้คนเบื้องล่างจะแหลกลาญเป็นผุยผง ภายใต้กระบวนท่าขวานของมัน ทันใดนั้นเสียงตวาดเย็นเยียบดังกึกก้องขัดจังหวะความคิดของมัน
“ฆ่า!”
“ยิงได้!”
“ลงมือ!”
เป้าซยงร่องรอยเหยียดหยามดูแคลนแข็งค้างบนใบหน้า ในครรลองสายตามันจู่ ๆ ท่วมท้นไปด้วยกระแสพลังหลากสีทะลักทลาย!
ลำแสงเหล่านั้นมีจำนวนมากมายสุดคนานับ ทั้งยังไหลบ่ามาจากทุก ทิศทุกทาง มันกระทั่งพื้นที่ให้หลบเลี่ย
