งคับขันอันตราย มีพวกมันคนใดจะยินยอมไว้วางใจคนที่อยู่ข้างกาย? ดังนั้นพวกมันไม่อาจร่วมแรงร่วมใจ เพราะสุดท้ายก็ต้อง แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ย่อมไม่มีผู้ใดเหลือรอดไปได้เช่นกันเว้นเสียแต่ว่า เป็นจอมปีศาจด่านไสว้ มิเช่นนั้นพลังฝีมือของคนผู้หนึ่ง ไม่มีประโยชน์อัน ใดต่อสงครามระดับนี้”
จั่วม่อนึ่งฉันไปครู่หนึ่ง จากนั้นกล่าวสืบต่อด้วยสุ่มเสียงมิสู้ดีอยู่บ้าง “คราครั้งนี้มีผู้คนมามากมายเกินไป เกินความคาดหมายของข้าจริง ๆ”
“นี่แสดงให้เห็นว่าผู้คนเชื่อมั่นในตัวเจ้าอย่างลึกลํ้า” เสียกงจู่ปลอบ อย่างอ่อนโยน
จั่วมือฝืนยิ้มขมขึ้น “ก่อนหน้านี้แม้ว่าข้าจะวิตกกังวลไม่น้อย แต่ข้า เชื่อมั่นอยู่บ้างว่ามีโอกาสตีฝ่าออกไปได้ แต่ยามนี้ไม่มีทางอื่นอีกแล้ว ข้าได้ แต่ต่อสู้จนตัวตายเท่านั้น!”
“เรามีผู้คนมากกว่า” เสียกงจู่กล่าวพลางผืนเค้นรอยยิ้ม
“เหล่านี้ล้วนเป็นอาหารสัตว์กระสุนปืนใหญ่ที่แท้จริง หากมีเวลา มากกว่านี้ ข้าจึงไม่กลัวกองโจรตระกูลหมิงอะไรนั่น น่าเสียดายที่มีเวลา เพียงสามวันเท่านั้น!” จั่วม่อแค่นยิ้ม
“ได้แต่ตระเตรียมลับหอกให้เงาวับ ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ที่เหลือก็แค่รอรับชะตากรรมของเรา!”
เสียกงจู่ถอนหายใจเบา ๆ “หลายวันมานี้ข้าเห็นเจ้าสงบเยือกเย็นยิ่ง ยังเข้าใจว่าเจ้ามีความเชื่อมั่นอย่างเปี่ยมล้น ที่ไหนได้เจ้าไม่มีความเชื่อมั่นเลยแม้สักส่วนเสี้ยว!”
“เจ้าเข้าใจว่าสิ่งที่ข้ากล่าวในวันนั้นเพียงเพื่อกระตุ้นขวัญกำ
