ตวาดออกมาจากทรวงอก ทุ่มลึก สะท้านสะเทือน เปล่งออกมาด้วยเรี่ยวแรงกำลังทั้งหมดที่มันมี
“ใช่! แล้วจะเป็นไร! ใช่! เราไม่มีทางออกที่ดี ทว่า แล้วจะเป็นไร! ถูก พวกเราอ่อนแอ แล้วจะเป็นไร! ข้าจึงไม่เอาแต่นั่งรอคอยให้พวกมันมา เชือดเฉือน ข้าจะไม่รอให้มันเข้ามาจัดการกับข้าตามใจชอบ! นอกจากต่อสู้ กับพวกมัน หรือว่าพวกเรายังมีทางเลือกอื่นอีก!?”
จั่วม่อจ้องมองพวกมันตาเขม็ง จากนั้นกู่ก้องอย่างดุดัน “พวกเรายังมีทางเลือกอื่นอีกหรือไม่!”
บรรดาปิศาจด้านล่างหยุดรํ่าไห้ครํ่าครวญ พวกมันปาดเช็ดนํ้าตาแรง ๆ ผู้ที่ซบอยู่กับพื้นดิ้นรนลุกขึ้นยืน คว้าศาสตรามารคู่มือของตนใบหน้าแหงนเงยขึ้น ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังบนใบหน้าค่อย ๆ เลือน หายไปประกายแห่งความมุ่งมั่นเริ่มฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของพวกมัน
มิผิด หรือพวกมันยังมีทางเลือกอื่นอีกเล่า?
ผู้คนพอตระหนักอย่างถ่องแท้ว่าพวกมันหาได้มีทางเลือกอื่นใดไม่ พวกมันจากหวาดกลัว ก็จะลุกขึ้นสู้เยี่ยงสุนัขจนตรอก
“เราไม่มีทางเลือกอื่นใด: ไม่มีเลย! ข้าไม่ทราบว่าพวกเจ้าไฉนจึงเลือก ข้าข้าไม่ล่วงรู้ว่าพวกเจ้าเชื่อถือข้าเพราะเหตุใด ข้าไม่มีทางออกที่ดี ไม่มีปาฏิหาริย์ ข้าเพียงสามารถนำพาพวกเจ้าไปกระทำเรื่องหนึ่ง!”
ผู้คนดวงตาเริ่มสาดประกายเจิดจ้า ประหนึ่งในส่วนลึกของดวงตามี กองไฟโหมไหม้อยู่ภายใน
จั่วม่อดวงตาร้อนระอุ ใบหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึง เค้นเสียงลอดไรฟัน ออกมาอย่างเกรี้ยวกราด “สู้”
“สู้! ต
