“นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้าบัญชาการกองพันของเจ้าด้วย!”
ถังเฟยอ้าปากค้าง แต่ไม่ได้เอ่ยปากรับคำ เถาชิงที่ฟังอยู่ด้วยเผยสี หน้าเบาใจลงเล็กน้อย มันพยักหน้ารัว ๆ รีบกล่าวว่า “ประเสริฐ ประเสริฐประเสริฐยิ่งเสี่ยวถังตั้งใจปฏิบัติตามคำสั่งของต้าเหรินให้ดี!”
ถังแฟยก้มศีรษะ รับคำอย่างเคร่งขรึม “น้อมรับคำสั่ง!”
ในเวลาเช่นนี้จั่วมอจึงไม่สนใจว่าถังเฟยยินยอมพร้อมใจหรือไม่ กองโจรตระกูลหมิงตรงดิ่งเข้ามารวดเร็วยิ่ง พวกมันไม่อาจหลีกเลี่ยงจาก การต่อสู้อันดุเดือดรุนแรงไปได้
ยามนี้ไม่ว่าสิ่งใดที่พอใช้การได้อยู่บ้าง มันต้องกะเกณฑ์มาให้หมด
“กองโจรตระกูลหมิง!” หญิงรับใช้วัยกลางคนสีหน้าแปรเปลี่ยน เล็กน้อยนางแหงนหน้าขึ้นมองกลุ่มเมฆดำบนฟากฟ้าที่ม้วนกวาดเข้ามา อย่างเร่งร้อน ต้องขบกรามแน่น กล่าวว่า “ข้าจะนำเจ้าบุกฝ่าออกไป”
“ท่านไปเถอะ ด้วยพลังฝีมือของท่าน สมควรสามารถบุกฝ่าวงล้อม ออกไปได้ แต่ก็เพียงแค่ท่านคนเดียว หากท่านนำข้าไปด้วย พวกเราทั้งสอง ล้วนไม่มีผู้ใดหลุดรอดไปได้” เสี่ยกงจู่กล่าวพลางเหลือบมองนาง
หญิงรับใช้วัยกลางคนกล่าวเสียงแผ่วเบาแทบเป็นกระซิบ “พวกเรา เป็นนายบ่าวกันมานานปี เมื่อตอนเริ่มแรกข้ามีจุดมุ่งหมายของข้าเอง แต่ ข้าเฝ้าดูเจ้าเติบใหญ่จนเป็นหญิงสาวนางหนึ่ง ไม่ว่าจะอย่างไรข้าไม่อาจละทิ้งเจ้าไป”
นางจ้องมองเสียกงจู่อย่างลึกซึ้ง กล่าวเสียงอ่อนเบาว่า “เจ้ากระทำ เพื่อตระกูลอานเหวยมามากพอแล้ว ไม่ได้ติด
