ลังจากขบคิดครู่หนึ่ง มันพลันกล่าวอย่างไม่มีต้นสาย ปลายเหตุว่า “มีวิธีการอันที่อด้านที่จะพิชิตแกนดาวอสูรอยู่วิธีหนึ่ง นั่นคือ กลืนกินมันเสียเลย”
วาจาของฝูเยาเพิ่งจะกล่าวออกมา ในดวงตาเย็นยะเยียบของจั่วม่อ พลันทอประกายวูบ
กลืนกิน!
ในเวลาเดียวกัน เส้นใยนับไม่ถ้วนมุ่งตรงเข้าสู่ส่วนลึกในร่างกายของ มันพวกมันเป็นเหมือนพลังจิตสำนึกและพลังปราณของจั่วม่อเอง บุก ทะลวงไปทั่วร่างอย่างอิสระ เมื่อเพ่งจิตไล่ย้อนทวนเส้นใยเหล่านี้ขึ้นไป จั่วม่อพลันรู้สึกได้ถึงร่องรอยความคิดอันขลาดเขลาเล็กน้อยสายหนึ่ง
แกนดาวอสูร!
จั่วม่อไม่รีรอลังเล แสงศักดิ์สิทธิ์วิญญาณมั่นภายในร่างพุ่งเร็วรี่ไป ตามท่อนแขนของจั่วม่อ ประดุจมัจฉาอันประเปรียวตรงเข้าหาแกนดาว อสูรในมือข้างซ้ายของจั่วม่อ
แกนดาวอสูรคล้ายตัวแข็งที่อในบัดดล!
สายใยสามพันอาวรณ์จู่ ๆ เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง ราว กับเด็กน้อยที่หวาดกลัวจนตัวแข็งที่อ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย กระทั่งเส้นใยเรียวบางที่รุกล้ำเข้ามาในร่างกายของจั่วม่อยังชะงักค้างไปด้วย
แสงศักดิ์สิทธิ์วิญญาณมั่นจัดแจงฉุดลากแกนดาวอสูรเข้ามาในฝ่ามือ ข้างซ้ายของจั่วม่ออย่างช้า ๆ
“แสงศักดิ์สิทธิ์วิญญาณมั่น…” เว่ยเหม่อมองภาพตรงหน้าอย่าง ซึมเซาแสงศักดิ์สิทธิ์วิญญาณมั่นเป็นมรดกที่ติดตัวมันมานานนับพันนับ หมื่นปีแต่มันไม่เคยเข้าใจสมบัติในมือตน ไม่เคยล่วงรู้ว่าเจ้าสิ่งนี้มี อานุภาพถึงเพียงนี้
ฝูเยาก็ได้แต่เบิ
