ั้นกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ“ขอบคุณกงจู่ที่เป็นห่วง”
ซิ่นกงจู่กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “หากมีเรื่องใดให้ช่วยเหลือโปรดอย่าได้เกรงอกเกรงใจ ให้บอกมาตามตรง ซิ่นอาจมีขีดความสามารถไม่มากนัก แต่หากสามารถช่วยเหลือได้ ซิ่นจะไม่ปฏิเสธบอกปัดเป็นอันขาด”
รับฟังความจริงใจในสุ้มเสียงของอีกฝ่าย จั่วม่อในใจอุ่นวาบขึ้นเล็กน้อย “ทราบแล้ว!”
ในทะเลแห่งจิตสำนึก เว่ยผู้ซึ่งปกติไม่ค่อยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด ยามนี้สีหน้ามีแต่ความเหลือเชื่อ ร้องอุทานอย่างตื่นตระหนกประดุจพบพานผีสาง “ชุดเกราะป้ายศิลาสุสาน!”
ชุดเกราะป้ายศิลาสุสาน?
จั่วม่องงงันวูบ ผ่านไปอึดใจใหญ่ ๆ ค่อยเข้าใจประโยคนี้ แทบร้องออกมาดัง ๆPage 136 of 937
แต่ในไม่ช้า มันก็ตระหนักว่ายามนี้ตนเองอยู่ที่ใด ฝืนระงับความตื่นตะลึงในใจ รีบซักถามในใจ “เว่ย ชุดเกราะป้ายศิลาสุสานอยู่ที่ใด?”
ในดวงตาสีโลหิตของผูเยาเองก็ทอแววตื่นตะลึงอย่างลึกล้า
“ในมุมนั้น องครักษ์เกราะหนักผู้นั้น ชุดเกราะที่มันสวมใส่คือชุดเกราะป้ายศิลาสุสาน!” สุ้มเสียงของเว่ยไม่หลงเหลือความสงบเยือกเย็นเริ่มจะสั่นพร่าอยู่บ้าง
องครักษ์เกราะหนัก?
จั่วม่อหันไปมององครักษ์เกราะหนักที่อยู่ในมุมด้านหลังซิ่นกงจู่ในทันที
ชุดเกราะป้ายศิลาสุสาน… …
ซิ่นกงจู่สังเกตเห็นร่องรอยผิดปกติบนใบหน้าของเซี่ยวม่อเกอ จากนั้นเฝ้ามองสายตาของมันเลื่อนจากนางไปยังองครักษ์ของนางที่อยู่ด้านหลัง
“เซี่ยวเซียนเซิงรู้จักเซี่ย11ด้วยรึ
