ริยัน ล้วนเป็นสิ่งที่ทุกผู้คนไม่อาจปฏิเสธ” เว่ยตอบเสียงเนิบช้า“ส่วนสิ่งที่เจ้าสามารถกระทำได้ก็มีไม่น้อย ยกตัวอย่างเช่น โน้มน้าวใจเสียกงจู่!”
“ฮ่าฮ่า!” ผูเยาหัวร่อดังสนั่นอย่างไร้ปราณี
จั่วม่อขุ่นเคืองใจอยู่บ้าง “เวลาเช่นนี้เจ้ายังมีแก่ใจมาล้อเล่นอีกรึ?”“สงบใจลงเสียบ้าง” เว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ “ตอนนี้ยิ่งเจ้ามีท่าทีเป็นปกติมากเท่าใด ฝ่ายตรงข้ามยิ่งไม่อาจใจเย็นอยู่ได้มากเท่านั้น”
“ความหมายของเจ้าคือ?” จั่วม่อยังไม่อาจคิดตามทันPage 8 of 11
“ทำสิ่งที่เจ้าตั้งใจจะทำก่อนหน้านี้ อย่างเช่นเทียบเชิญสองใบที่กงจู่อีกสองนางส่งมาให้ เจ้าไยไม่ไปเล่า? ลองไปรับฟังดูว่าพวกมันกล่าวอันใดจะเป็นการดีสำหรับเจ้า!” เว่ยกระตุ้นเตือน “อย่าลืมว่าเจ้าไม่ใช่งูท้องถิ่นเจ้าหาได้มีสายสืบแม้แต่คนเดียวไม่ หากเจ้าคิดล่อลวงให้พวกมันออกมาเจ้าจะต้องทำตัวเป็นเหยื่อล่อด้วยตัวเอง เจ้ายิ่งติดต่อคบหากับผู้คนมากมายเท่าใด ฝ่ายตรงข้ามก็ยิ่งตื่นตระหนกมากเท่านั้น เนื่องเพราะพวกมันไม่อาจคาดคำนวณได้ว่าเจ้าคิดจะทำสิ่งใดต่อไป และไม่ล่วงรู้ว่าเจ้าวางแผนการใดเอาไว้”
ผูเยากล่าวตบท้ายด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก “สิ่งที่นักวางอุบายหวาดกลัวมากที่สุด ก็คือความไม่รู้นี้เอง”
เมื่อมีสองโจรเฒ่าช่วยค้ายันเรื่องราวแทนมัน จั่วม่อค่อยคลายใจลง
เรื่องที่คนของมันหายตัวไป จั่วม่อไม่ได้เอะอะใหญ่โตอันใด แต่ในไม่ช้า มันกลับได้รับจดหมายจากหลันเทียนห
