เสียกงจู่เพ่งตาคู่งามมองดูเซี่ยวม่อเกอผู้มีสีหน้าประหม่าตึงเครียด ในใจนางนอกจากลอบประหลาดใจแล้ว ยังปะปนไปด้วยความกระตือรือร้นสนใจอยู่บ้าง ผู้คนรอบกายนางล้วนเป็นนายน้อยตระกูลใหญ่ ในหมู่พวกมันผู้ใดไม่ช่าชองชำนาญเรื่องสตรี? นานเท่าใดแล้วที่นางไม่ได้พบเจอบุรุษที่สัตย์ซื่อบริสุทธิ์เช่นนี้?
หวนนึกถึงเมื่อครั้งที่นางยังคงเป็นเพียงดรุณีน้อยนางหนึ่ง รอบข้างห้อมล้อมไปด้วยใบหน้าเยาว์วัยที่ไม่รู้ความ ไม่มีสายตากระหายอยากอย่างรุนแรงราวกับปรารถนาจะกลืนกินนางลงไป มีเพียงความไร้เดียงสาของเด็กน้อย พวกมันเป็นเพื่อนเล่นที่ดีของนาง
แต่แล้วเมื่อนางค่อย ๆ เติบโตเต็มสาว ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป… …
ที่ใดสักแห่งในหัวใจของเสียกงจู่ ตำแหน่งแห่งที่ซึ่งยังคงเก็บซ่อนความนุ่มนวลละมุนละไมเอาไว้คล้ายถูกสะกิดลูบไล้อย่างเบามือ
“เจ้าหวาดกลัวข้านักหรือ?” นางถามเสียงอ่อนเบา
จั่วม่อที่เพิ่งลืมตาขึ้นและตระเตรียมจะท้าสู้กับนาง พอฟังประโยคนุ่มละมุนของผู้อื่น แทบสำลักคำพูดตัวเอง ฝืนกลืนวาจากลับลงไปอย่างยากเย็นPage 1 of 11
มันเบิกตากว้าง “ข้านี่หรือหวาดกลัวเจ้า?” จั่วม่อไม่อาจเข้าใจได้ เสียกงจู่ไฉนบังเกิดความคิดอันแปลกประหลาดเช่นนี้ เสี่ยวม่อเกอดูคล้ายมุสิกขลาดเขลาผู้หนึ่งหรือไร?
“หากเจ้ามิได้หวาดกลัวข้า เช่นนั้นไฉนไม่ยอมมองดูข้า?”
จั่วม่อผู้เตรียมจะร้องท้าทาย ‘มาเถอะ มาสู้กัน!’ ถูกวาจาแฝงแววตัดพ้อของเสียกงจู่ทำเอาตะลึงลาน
