จะได้ประโยชน์อันใดบ้างเล่า?”
“บอกมาเถอะ!” จั่วม่อสีหน้าจริงจัง มันแม้ละโมบโลภมาก ทำการค้าคราใดต้องต่อรองราคา แต่เรื่องนี้มันไม่คิดต่อรองแม้สักครึ่งคำPage 8 of 11
“ข้าสามารถลองคิดดูก่อนได้หรือไม่? ถือว่าเจ้าติดค้างข้าหนหนึ่งดีหรือไม่? รอจนข้าคิดออกค่อยบอกต่อเจ้าเป็นอย่างไร?” เสียกงจู่เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
จั่วม่อถึงกับตะลึงลานไปเป็นครู่ ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะสามารถตอบสนอง มันกล่าวอย่างระมัดระวังว่า “หลังจากพบตัวพวกนาง ข้าตั้งใจจะไปจากนครมหาสันติแล้ว”
“ไปจากนครมหาสันติ?” เสียกงจู่งงงันวูบ ดวงตาทอแววผิดหวังสุดระงับ แต่แล้วหายวับไปทันที นางกล่าวด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ “ที่แท้เจ้ามาเพื่อพวกนางโดยเฉพาะ”
“มิผิด” จั่วม่อยอมรับ
“เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าแทบไม่อยากมอบพวกนางให้แก่เจ้าจริง ๆ” เสียกงจู่กล่าวปนหัวร่อเบา ๆ “ยากนักที่จะได้พบพานสหายสุราที่ดีสักคน”
แต่เมื่อมองเห็นสีหน้าตึงเครียดของจั่วม่อ นางระเบิดเสียงหัวร่อสดใสดุจระฆังเงิน กล่าวราวรำพึงกับตัวเองว่า “ยากนักที่ข้าจะใจดีมีเมตตา ข้าเองก็คิดรักษาสภาพนี้ไว้ให้นานสักหน่อย ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกังวล ข้าจะมอบพวกนางให้แก่เจ้า”
กล่าวจบคำ นางหันไปออกคำสั่งด้วยเสียงเบาต่า หญิงรับใช้วัยกลางคนเหลือบมองจั่วม่อแวบหนึ่ง ไม่เห็นนางมีการเคลื่อนไหวใด แต่หลังจากนั้นไม่นาน บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งก็นำหญิงรับใช้สองคนเข้ามา
เสี่ยวกั่ว! หลี่อิงฟ่ง!Page 9 of 11
จั่วม่อดวงตาเ
