ม้เช่นนี้! เจ้าต้องสนทนาให้มากเข้าไว้”Page 9 of 11
“น่าอับอายขายหน้า! อา น่าอับอายขายหน้าเหลือเกิน! ข้าไฉนมีลูกศิษย์ไม่ได้ความอย่างเจ้า? เจ้ากระทั่งสนทนากับสตรียังทำไม่ได้!” ผูเยาพิโรธโกรธกริ้วจนแทบเต้น
“อาจั่ว นี่เป็นโอกาสทองหนึ่งในพันแล้ว!” เว่ยซ้าเติม
“แล้วจะให้สนทนาเรื่องอันใดเล่า?” จั่วม่อทำหน้าเหมือนจะร่าไห้
ผูเยากับเว่ยชะงักกึก
ชั่วอึดใจให้หลัง ผูเยาค่อยเงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วมุ่นพลางกล่าวว่า “ดินฟ้าอากาศ? สิ่งที่ชอบทำ? หรือจะถกปรัชญาชีวิตดี? สตรีชมชอบเรื่องอันใดกัน? จริงสิ ท่านแม่ทัพใหญ่ของเราก็เป็นสตรี เจ้าจำได้หรือไม่ว่านางชมชอบอันใด?” กล่าวพลางหันไปถามเว่ย
เว่ยทำสีหน้าครุ่นคิดเช่นกัน “สิ่งที่จู่เหยินชมชอบมากที่สุด … …ให้ข้าลองนึกดู… …รอก่อน! ข้านึกออกแล้ว!”
“รีบบอกมา!” จั่วม่อกับผูเยาแทบจะร้องพร้อมกัน
“การต่อสู้!” เว่ยสีหน้าตื่นเต้นมาก “สิ่งที่จู่เหยินชมชอบมากที่สุดก็คือการต่อสู้! ต่อสู้! ต่อสู้อย่างไม่รู้จักจบสิ้น! นางเคยบอกว่ามีเพียงการต่อสู้เท่านั้นที่สามารถทำให้นางตื่นเต้นเร้าใจ นางยังบอกว่ามีเพียงการต่อสู้เท่านั้นที่จะทำให้นางรู้สึกว่านางแตกต่างจากพวกแป้งฝุ่นผงชาดอันพื้นเพธรรมดาเหล่านั้นได้! อ้อ แต่ว่าพวกแป้งฝุ่นผงชาดคืออะไร?”
“นั่นหมายถึงสตรีที่ยากจะรับได้” ผูเยาอธิบายด้วยสีหน้าทรงภูมิ
“แล้วเสียกงจู่นางนี้เป็นพวกแป้งฝุ่นผงชาดหรือไม่?” จั่วม่อถามอย่างสงสัยใคร่รู้Page 1
