ล้ ๆ ตั่งเตียง มีหญิงรับใข้นางหนึ่งยืนอยู่อย่างเงียบงัน
จั่วม่อสะท้านใจวูบหนึ่ง หญิงรับใช้วัยกลางคนนางนั้นคล้ายจะเป็นสุดยอดฝีมือที่ผูเยากล่าวถึง เมื่อมันเพ่งความสนใจไปที่นาง จั่วม่อพบว่าหญิงรับใช้วัยกลางคนคล้ายไม่ได้คงอยู่ที่นั่น หากมิใช่ว่าสายตาของมันมองเห็นนางอยู่ชัด ๆ มันจะไม่มีทางตรวจพบนางได้เลย
ผู้เยี่ยมยุทธ์!
จั่วม่อไม่กล้าเคลื่อนไหววู่วามอีก
“นั่งลงเถอะ”Page 8 of 11
ริมฝีปากแดงสดเอื้อนเอ่ยถ้อยคำนุ่มนวล แทบสามารถละลายกระดูกของผู้คน
นี่คือสงคราม! จั่วม่อเฝ้าย้ากับตัวเองเช่นนี้ ขณะทรุดนั่งลง
“เจ้าดูตึงเครียดยิ่ง” เสียกงจู่มองดูจั่วม่ออย่างขบขัน สองมือขาวนวลเรียวงามประคองวงหน้างามปานหยาดฟ้ามาดิน ในดวงตาสวยซึ้งคล้ายแฝงไว้ด้วยอารมณ์ความรู้สึกนับร้อยพันประการ“ฮ่าฮ่าฮ่า กงจู่ล้อเล่นแล้ว ตึงเครียดอันใด ย่อมมิใช่ มิใช่” จั่วม่อหัวร่อกลบเกลื่อน ในใจเร่งขบคิดเร็วรี่ ทำให้นางประทับใจ มันจะทำให้นางประทับใจได้อย่างไร?
เสียกงจู่แย้มยิ้มพริ้มพราย เพ่งตามองจั่วม่ออย่างสนอกสนใจ
จั่วม่อกลับไม่ทราบจะกล่าวกระไรดี ยังคงเงียบกริบ ไม่เอ่ยปากแม้สักครึ่งคำ
ทั้งห้องพลันเงียบสงัดลง บรรยากาศกลายเป็นอึดอัดขึ้นมา
ในทะเลแห่งจิตสำนึก ผูเยากับเว่ยกำลังกลุ้มรุมโจมตีมันอย่างไร้ปราณี
“เจ้าต้องกล่าววาจา ชวนนางสนทนา เพาะสร้างความสนิทสนมเข้าใจหรือไม่?”
“อาจั่ว เจ้าไม่สามารถทำให้สตรีประทับใจได้ด้วยการนั่งทื่อเป็นตอไ
