าถึงส่วนที่คับขันอันตรายและเร่าร้อนระทึกใจ หลันหยงก็กรีดมือวาดเท้าอย่างตื่นเต้นไปด้วย มันยังตื่นเต้นลิงโลดมากกว่าตัวจั่วม่อเองเสียอีก
จั่วม่อตื่นตะลึงอยู่บ้าง มันไม่มีความทรงจำช่วงนี้เลยแม้แต่น้อย อีกฝ่ายบรรลุพลังเขตแดน มิหนำซ้ายังมีท่าไม้ตายลับอย่างเช่นขนราชานกยูงอีกด้วย คู่ต่อสู้ของมันฟังดูร้ายกาจอย่างเหลือเชื่อ แต่มันถึงกับฆ่าเสิ่นอวี้ไปแล้ว!
จากนั้นมันสังเกตเห็นกำไลข้อมือสีแดงเข้มสวมใส่อยู่ในมือข้างขวาต้องชะงักงันวูบ เพ่งจิตสำรวจตรวจสอบกำไลข้อมือชิ้นนี้ทันที ทันใดนั้นในใจบังเกิดความรู้สึกที่ยากจะบ่งบอกบรรยายชนิดหนึ่ง
“เฮ้ เฮ้ เฮ้! เจ้าตื่นเต้นยินดีจนเลอะเลือนไปแล้วหรือ?” หลันหยงเห็นจั่วม่อมีสีหน้าเหม่อลอย รีบร้องเรียกเสียงดังPage 21 of 24
จั่วม่อได้สติทันที มันทราบว่าที่นี่ยังไม่ใช่สถานที่ให้ตรวจสอบเชิงลึกรีบรั้งจิตกลับจากกำไลข้อมือ จากนั้นกวาดตามองไปรอบๆ ถามว่า “แล้วพี่เทียนหลงอยู่ที่ใด?”
หลังจากผ่านเรื่องราวครั้งนี้ พวกมันทั้งสามคล้ายร่วมฟันฝ่าความเป็นความตายด้วยกันรอบหนึ่ง ความสัมพันธ์ย่อมเปลี่ยนเป็นสนิทสนมกลมเกลียวกว่าเดิม
“มันไม่ได้กระดูกเหล็กคอทองแดงเหมือนเจ้า ดังนั้นเมากลิ้งอยู่ในมุมโน่น เจ้าดุร้ายยิ่ง อา ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดดื่มสุราปิศาจเมิ่งผอมากมายเท่ากับเจ้า มิหนำซ้าหลังจากนั้นยังฆ่าเสิ่นอวี้ทิ้งได้อีกด้วย สัตว์ประหลาด! เจ้ามันตัวประหลาดชัด ๆ!”
หลันหยงสั่นศีรษะพลางทอดถ
